Στη σύγχρονη καθημερινότητα η παραγωγικότητα συχνά παρουσιάζεται ως βασικό κριτήριο επιτυχίας. Πόσα πράγματα ολοκλήρωσες μέσα στην ημέρα, πόσο γρήγορα προχώρησες μια δουλειά, πόσο αποτελεσματικά διαχειρίστηκες τον χρόνο σου. Αυτή η λογική υπάρχει στην εργασία, στην εκπαίδευση αλλά και στην προσωπική ζωή. Σιγά σιγά δημιουργείται η αίσθηση ότι η αξία ενός ανθρώπου μετριέται από το πόσα παράγει και από το πόσο συνεχώς δραστήριος είναι. Όταν όμως η παραγωγικότητα αρχίζει να γίνεται το βασικό μέτρο της προσωπικής αξίας, η σχέση με τη δουλειά και με τον εαυτό σου μπορεί να αλλάξει σημαντικά.
Η ταύτιση της αξίας με το αποτέλεσμα.
Η παραγωγικότητα αφορά κυρίως το αποτέλεσμα μιας δραστηριότητας. Τι ολοκληρώθηκε, πόσο προχώρησε ένα έργο ή πόσο γρήγορα επιτεύχθηκε ένας στόχος. Όταν όμως αυτή η λογική μεταφέρεται και στην αυτοεκτίμηση, αρχίζει να δημιουργείται μια σύνδεση ανάμεσα σε αυτό που κάνεις και σε αυτό που αξίζεις. Αν μια μέρα είναι γεμάτη δραστηριότητα, μπορεί να αισθάνεσαι ικανοποίηση. Αν όμως η ημέρα είναι πιο ήρεμη ή λιγότερο παραγωγική, μπορεί να εμφανίζεται η αίσθηση ότι κάτι δεν πήγε καλά.
Η δυσκολία της παύσης.
Όταν η αξία συνδέεται με τη συνεχή δράση, η παύση αρχίζει να μοιάζει με πρόβλημα. Ώρες ξεκούρασης ή περίοδοι χαμηλής δραστηριότητας μπορεί να δημιουργούν ενοχή. Ακόμη κι όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη για ξεκούραση, μπορεί να εμφανίζεται η σκέψη ότι θα έπρεπε να κάνεις κάτι περισσότερο. Με τον καιρό η ξεκούραση παύει να θεωρείται μέρος της ισορροπίας και αντιμετωπίζεται σαν διακοπή της παραγωγής.
Η συνεχής ανάγκη για επιβεβαίωση.
Η παραγωγικότητα μπορεί να δημιουργήσει και έναν κύκλο επιβεβαίωσης. Όσο περισσότερα ολοκληρώνεις τόσο περισσότερο ενισχύεται η αίσθηση ότι πρέπει να συνεχίσεις με τον ίδιο ρυθμό. Αν κάποια στιγμή ο ρυθμός μειωθεί, μπορεί να εμφανιστεί αμφιβολία για το αν εξακολουθείς να ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες των άλλων ή στις δικές σου. Η αξία τότε αρχίζει να εξαρτάται από τη διατήρηση ενός συγκεκριμένου επιπέδου δραστηριότητας.
Η πίεση του περιβάλλοντος.
Η κοινωνία συχνά ενισχύει την ιδέα ότι η συνεχής παραγωγή είναι ένδειξη επιτυχίας. Οι συζητήσεις γύρω από την εργασία, τα επιτεύγματα ή τους στόχους δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η δραστηριότητα θεωρείται βασικό στοιχείο της προσωπικής ταυτότητας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πρέπει να βρίσκεσαι πάντα σε κίνηση για να παραμένεις σχετική ή επιτυχημένη.
Η παραμέληση άλλων πλευρών της ζωής.
Όταν η παραγωγικότητα γίνεται το βασικό κριτήριο αξιολόγησης, άλλες πλευρές της ζωής μπορεί να περνούν σε δεύτερη μοίρα. Οι σχέσεις, η ξεκούραση, η δημιουργικότητα ή η απλή εμπειρία της καθημερινότητας δεν έχουν πάντα μετρήσιμο αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά αποτελούν σημαντικό μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας. Αν η αξία συνδέεται μόνο με όσα παράγεις, αυτές οι πλευρές μπορεί να φαίνονται λιγότερο σημαντικές.
Η ανάγκη επαναπροσδιορισμού.
Η παραγωγικότητα μπορεί να είναι χρήσιμη όταν βοηθά στην οργάνωση της εργασίας και στην επίτευξη στόχων. Δεν χρειάζεται όμως να γίνεται το μοναδικό μέτρο της προσωπικής αξίας. Η αξία ενός ανθρώπου δεν περιορίζεται σε όσα παράγει μέσα σε μια ημέρα ή σε έναν μήνα. Περιλαμβάνει τις σχέσεις, τις εμπειρίες, τις ιδέες και την προσωπική του πορεία.
Η δημιουργία, η εργασία και η επίτευξη στόχων μπορούν να αποτελούν σημαντικό μέρος της ζωής. Ωστόσο η ταύτιση της αξίας με τη συνεχή παραγωγικότητα μπορεί να δημιουργήσει πίεση που δεν είναι απαραίτητη. Όταν υπάρχει χώρος για ξεκούραση, σκέψη και εμπειρία πέρα από την εργασία, η παραγωγικότητα παύει να είναι μέτρο αξίας και γίνεται απλώς ένα εργαλείο μέσα σε μια πιο ισορροπημένη ζωή.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
