Μπορεί να κάνεις πολλά μέσα στη μέρα και παρ όλα αυτά να μην φαίνεται τίποτα συγκεκριμένο ως αποτέλεσμα. Δεν σημαίνει ότι δεν έκανες κάτι. Σημαίνει ότι μεγάλο μέρος αυτής της προσπάθειας δεν καταγράφεται εύκολα. Η αθέατη εργασία δεν έχει πάντα όνομα ούτε μετριέται με ώρες. Είναι όλες εκείνες οι μικρές και συνεχείς φροντίδες που κρατούν μια καθημερινότητα σε ισορροπία. Και συχνά, χωρίς να το έχεις συνειδητά επιλέξει, αυτό το βάρος πέφτει περισσότερο πάνω σου.
Η οργάνωση που δεν φαίνεται αλλά κρατά τα πάντα.
Μπορεί να είσαι εκείνη που θυμάται τι χρειάζεται το σπίτι, τι λείπει, τι πρέπει να γίνει μέσα στην εβδομάδα. Δεν είναι μόνο το να κάνεις κάτι. Είναι το να το σκέφτεσαι από πριν. Να έχεις στο μυαλό σου προγράμματα, υποχρεώσεις, ανάγκες των άλλων. Αυτή η συνεχής νοητική οργάνωση δεν φαίνεται, γιατί δεν έχει συγκεκριμένη στιγμή εκτέλεσης. Είναι διάχυτη μέσα στη μέρα σου και γι αυτό συχνά δεν αναγνωρίζεται ως εργασία.
Η συναισθηματική φροντίδα που θεωρείται δεδομένη.
Συχνά είσαι εκείνη που προσέχει τη διάθεση των άλλων, που αντιλαμβάνεται πότε κάτι δεν πάει καλά και που προσπαθεί να κρατήσει ισορροπία στο κλίμα. Δεν πρόκειται μόνο για πράξεις, αλλά για μια διαρκή εγρήγορση. Παρατηρείς, προσαρμόζεσαι, καθησυχάζεις. Αυτή η φροντίδα θεωρείται φυσική και αυτονόητη, γι αυτό και δεν αναγνωρίζεται ως κάτι που απαιτεί ενέργεια και προσπάθεια.
Η εκπαίδευση που ξεκινά από νωρίς.
Από μικρή μπορεί να έμαθες ότι είναι σημαντικό να φροντίζεις, να βοηθάς, να προσέχεις. Αυτές οι συμπεριφορές παρουσιάζονται ως θετικές και σωστές. Μεγαλώνοντας, τις ενσωματώνεις χωρίς να τις αμφισβητείς. Έτσι, η αθέατη εργασία δεν μοιάζει με επιπλέον βάρος αλλά με κάτι φυσιολογικό. Όμως το γεγονός ότι είναι οικείο δεν σημαίνει ότι δεν είναι απαιτητικό.
Η δυσκολία να οριστούν όρια.
Μπορεί να νιώθεις ότι αν δεν κάνεις εσύ κάτι, δεν θα γίνει σωστά ή δεν θα γίνει καθόλου. Έτσι αναλαμβάνεις περισσότερα από όσα σου αναλογούν. Δεν είναι πάντα επειδή σου ζητείται. Είναι επειδή έχεις μάθει να καλύπτεις τα κενά. Όσο αυτό επαναλαμβάνεται, τόσο γίνεται κανόνας. Και ο κανόνας δύσκολα αμφισβητείται χωρίς ενοχές.
Η έλλειψη αναγνώρισης δημιουργεί συσσώρευση.
Όταν κάτι δεν φαίνεται, δύσκολα εκτιμάται. Μπορεί να προσφέρεις συνεχώς χωρίς να υπάρχει σαφής αναγνώριση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άλλοι δεν το εκτιμούν, αλλά ότι δεν το αντιλαμβάνονται πλήρως. Με τον καιρό, αυτή η έλλειψη ορατότητας δημιουργεί συσσώρευση. Δεν είναι μόνο η κούραση. Είναι και το αίσθημα ότι κάτι σημαντικό περνά απαρατήρητο.
Η αλλαγή ξεκινά από την επίγνωση.
Όταν αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά τι κάνεις μέσα στην καθημερινότητα, μπορείς να τοποθετηθείς διαφορετικά. Να αναγνωρίσεις την αξία αυτής της προσπάθειας και να τη μοιραστείς πιο δίκαια. Δεν σημαίνει ότι θα σταματήσεις να φροντίζεις. Σημαίνει ότι δεν θα το κάνεις εις βάρος του εαυτού σου και χωρίς επίγνωση.
Το βάρος της αθέατης εργασίας δεν είναι πάντα εύκολο να εντοπιστεί γιατί είναι ενσωματωμένο στην καθημερινότητα. Όμως υπάρχει και επηρεάζει το πώς ζεις και το πώς νιώθεις. Όσο περισσότερο το αναγνωρίζεις, τόσο πιο εύκολα μπορείς να το διαχειριστείς διαφορετικά. Και έτσι η φροντίδα παύει να είναι μονόπλευρη και γίνεται πιο ισορροπημένη.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
