Ζεις σε μια εποχή όπου σχεδόν κάθε θέμα γίνεται δημόσιο μέσα σε λίγα λεπτά. Ειδήσεις, σχόλια, αντιδράσεις εμφανίζονται συνεχώς μπροστά σου και δημιουργούν την αίσθηση ότι πρέπει να συμμετέχεις. Δεν είναι απαραίτητα κάποιος που σου το ζητά άμεσα. Είναι μια σιωπηλή πίεση που χτίζεται μέσα από το περιβάλλον. Βλέπεις τους άλλους να εκφράζονται, να παίρνουν θέση, να εκφράζουν την άποψή τους. Και κάπου εκεί αρχίζεις να νιώθεις ότι αν δεν το κάνεις κι εσύ, κάτι λείπει. Σαν να πρέπει να έχεις γνώμη για όλα για να είσαι παρούσα.
Η συνεχής έκθεση σε απόψεις δημιουργεί το συναίσθημα υποχρέωσης.
Όταν βλέπεις διαρκώς περιεχόμενο που συνοδεύεται από έντονες τοποθετήσεις, αρχίζει να φαίνεται φυσιολογικό ότι κάθε θέμα απαιτεί θέση. Δεν υπάρχει χώρος για ουδετερότητα ή για σκέψη χωρίς άμεση έκφραση. Αυτή η συνεχής έκθεση σε βάζει σε μια διαδικασία όπου δεν προλαβαίνεις να επεξεργαστείς όσα συμβαίνουν. Αντί να κατανοήσεις πρώτα, νιώθεις ότι πρέπει να απαντήσεις.
Η ταχύτητα αντίδρασης μειώνει τον χρόνο για ουσιαστική σκέψη.
Στο διαδίκτυο, τα θέματα εναλλάσσονται γρήγορα. Αυτό δημιουργεί την ανάγκη για άμεση αντίδραση. Αν αργήσεις, μοιάζει σαν να έχασες τη στιγμή. Όμως η σκέψη χρειάζεται χρόνο. Όταν πιέζεσαι να εκφραστείς άμεσα, δεν υπάρχει χώρος για επεξεργασία. Η άποψη γίνεται πιο ρηχή και επιφανειακή, γιατί δεν έχει προλάβει να διαμορφωθεί ουσιαστικά. Στερείται βάθους.
Η ταύτιση της άποψης με την ταυτότητα δημιουργεί ένταση.
Συχνά στο διαδίκτυο, η θέση που παίρνεις δεν αντιμετωπίζεται μόνο ως σκέψη, αλλά ως στοιχείο ταυτότητας. Αν δεν εκφραστείς, μπορεί να νιώσεις ότι δεν έχεις άποψη. Αν εκφραστείς διαφορετικά, μπορεί να νιώσεις ότι κρίνεσαι. Αυτό δημιουργεί ένταση, γιατί η άποψη αποκτά μεγαλύτερο βάρος από όσο χρειάζεται. Δεν είναι απλώς μια σκέψη. Είναι μια ερμηνεία που φαίνεται να σε ορίζει.
Η ανάγκη για ασταμάτητη συμμετοχή μπορεί να σε απομακρύνει από αυτό που είσαι.
Όταν προσπαθείς να ανταποκριθείς σε όλα τα θέματα, αρχίζεις να χάνεις τη δική σου φωνή. Δεν προλαβαίνεις να καταλήξεις σε τι πραγματικά πιστεύεις, γιατί βρίσκεσαι συνεχώς σε διαδικασία αντίδρασης. Η συμμετοχή γίνεται αυτόματα, όχι συνειδητά. Και έτσι, ενώ φαίνεται ότι εκφράζεσαι, στην πραγματικότητα τα σχόλιά σου μπορεί να στερούνται ουσίας.
Αν και η σιωπή θεωρείται απουσία, μπορεί να είναι επιλογή.
Στο διαδίκτυο, η σιωπή συχνά ερμηνεύεται ως αδιαφορία. Αυτό δημιουργεί πίεση να μιλήσεις, ακόμη κι αν δεν έχεις ολοκληρωμένη άποψη. Όμως η σιωπή δεν σημαίνει απαραίτητα αποστασιοποίηση. Μπορεί να σημαίνει ότι επεξεργάζεσαι, ότι δεν θέλεις να μιλήσεις βιαστικά ή ότι επιλέγεις να μην συμμετέχεις σε κάθε συζήτηση. Αυτή η επιλογή έχει αξία, ακόμη κι αν οι άλλοι δεν την αντιλαμβάνονται έτσι.
Η διαρκής έκφραση δεν σημαίνει ουσιαστική επικοινωνία.
Το να έχεις άποψη για όλα δεν σημαίνει ότι συμμετέχεις ουσιαστικά. Η αδιάκοπη έκφραση στα κοινωνικά μέσα μπορεί να στερείται ουσίας, όταν δεν συνοδεύεται από κατανόηση. Η ποιότητα της σκέψης δεν εξαρτάται από τη συχνότητα. Μπορεί να εκφράζεσαι λιγότερο, αλλά πιο συνειδητά. Και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από τη διαρκή παρουσία.
Η εγκράτεια στο πότε εκφράζεσαι, χαρίζει ισορροπία στα λόγια σου.
Δεν χρειάζεται να απαντάς σε όλα. Μπορείς να επιλέξεις πότε έχει νόημα για εσένα να εκφραστείς. Να δώσεις χρόνο στη σκέψη σου, να αφήσεις κάποια πράγματα να περάσουν χωρίς να σε αφορούν άμεσα. Αυτή η επιλογή σε βοηθά να διατηρήσεις τη σχέση σου με την αυτοέκφραση πιο ισορροπημένη.
Μπορεί να μην συνειδητοποιείς την πίεση να έχεις άποψη για όλα στο διαδίκτυο όμως υπάρχει και επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι και επικοινωνείς. Όταν το ξεκαθαρίσεις μέσα σου ότι δεν σε υποχρεώνει κανείς να συμμετέχεις σε κάθε θέμα, δημιουργείται χώρος για πιο ουσιαστική σκέψη. Και τότε η άποψη παύει να είναι υποχρέωση και γίνεται επιλογή.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
