Ζεις σε μια εποχή όπου μπορείς να επικοινωνείς ανά πάσα στιγμή. Το κινητό είναι πάντα δίπλα σου και οι ειδοποιήσεις έρχονται συνεχώς, είτε το θέλεις είτε όχι. Στην αρχή αυτό μοιάζει πρακτικό. Νιώθεις ότι έχεις έλεγχο, ότι μπορείς να ανταποκριθείς άμεσα και να μη χάνεις τίποτα. Σταδιακά όμως αυτή η διαρκής διαθεσιμότητα αρχίζει να σε επηρεάζει. Δεν υπάρχει ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στον χρόνο που είσαι διαθέσιμη και στον χρόνο που ανήκει μόνο σε εσένα. Και αυτό δημιουργεί μια μορφή πίεσης που δεν είναι πάντα εμφανής, αλλά είναι συνεχής.
Η αίσθηση ότι πρέπει να απαντάς άμεσα δημιουργεί ένταση.
Όταν λαμβάνεις ένα μήνυμα ή μια ειδοποίηση, νιώθεις συχνά ότι πρέπει να απαντήσεις γρήγορα. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει πραγματική ανάγκη, η καθυστέρηση μοιάζει σαν να δείχνει αδιαφορία ή απουσία. Αυτή η σκέψη σε κρατά σε εγρήγορση. Δεν αφήνεσαι εύκολα να αποσυνδεθείς, γιατί υπάρχει πάντα κάτι που μπορεί να εμφανιστεί. Έτσι, η χαλάρωση δεν είναι πλήρης. Υπάρχει πάντα ένα κομμάτι σου που παραμένει σε αναμονή.
Ο χρόνος σου διασπάται σε μικρά κομμάτια.
Η συνεχής διαθεσιμότητα δεν αφαιρεί απαραίτητα ώρες από τη μέρα σου, αλλά τις διασπά. Μικρές διακοπές, γρήγορες απαντήσεις, σύντομες ματιές στο κινητό. Αυτά τα μικρά κομμάτια διακόπτουν τη ροή σου. Δεν προλαβαίνεις να μπεις σε κάτι ουσιαστικά, γιατί η προσοχή σου μετακινείται συνεχώς. Ακόμη και όταν έχεις χρόνο, δεν τον βιώνεις ως ενιαίο. Και αυτό σε κάνει να νιώθεις ότι δεν προλαβαίνεις να συγκεντρωθείς πραγματικά σε τίποτα.
Η προσωπική και η επαγγελματική ζωή μπλέκονται.
Όταν είσαι πάντα διαθέσιμη, τα όρια ανάμεσα σε διαφορετικούς ρόλους αρχίζουν να θολώνουν. Μπορεί να απαντάς σε επαγγελματικά μηνύματα σε προσωπικό χρόνο ή να ασχολείσαι με προσωπικά θέματα ενώ δουλεύεις. Δεν υπάρχει σαφής διαχωρισμός. Αυτό δημιουργεί σύγχυση και αυξάνει την αίσθηση ότι δεν ξεκουράζεσαι ποτέ πραγματικά, γιατί ένα κομμάτι της δουλειάς ή των υποχρεώσεων παραμένει πάντα ενεργό.
Η ανάγκη για ανταπόκριση μειώνει τον χρόνο για εσένα.
Όσο περισσότερο συνηθίζεις να είσαι διαθέσιμη, τόσο λιγότερο χώρο αφήνεις για τον εαυτό σου. Ακόμη και όταν έχεις ελεύθερο χρόνο, μπορεί να τον γεμίζεις με μικρές ανταποκρίσεις. Δεν είναι ότι δεν έχεις χρόνο. Είναι ότι δεν τον προστατεύεις. Η συνεχής ανταπόκριση γίνεται προτεραιότητα, χωρίς να το συνειδητοποιείς. Και έτσι ο προσωπικός χρόνος χάνει την αξία του.
Η απουσία ορίων γίνεται συνήθεια.
Δεν υπάρχει κάποια στιγμή που αποφασίζεις ότι θα είσαι πάντα διαθέσιμη. Συμβαίνει σταδιακά. Απαντάς λίγο πιο γρήγορα, ελέγχεις λίγο πιο συχνά και αυτό γίνεται συνήθεια. Με τον καιρό, δεν φαίνεται πια υπερβολικό. Φαίνεται φυσιολογικό. Όμως αυτή η συνήθεια έχει κόστος, γιατί δεν σου αφήνει χώρο να αποσυνδεθείς πραγματικά.
Η επαναφορά της ισορροπίας χρειάζεται συνειδητή επιλογή.
Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, δεν χρειάζεται να απομακρύνεις την τεχνολογία από τη ζωή σου. Χρειάζεται να ορίσεις πότε είσαι διαθέσιμη και πότε όχι. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην απαντήσει άμεσα, να αφήσει ένα μήνυμα για αργότερα. Στην αρχή μπορεί να νιώθεις άβολα, γιατί έχεις συνηθίσει αλλιώς. Με τον χρόνο όμως, αυτή η απόσταση δημιουργεί χώρο για πραγματική ξεκούραση.
Η διαθεσιμότητα δεν είναι υποχρέωση.
Το ότι μπορείς να απαντήσεις ανά πάσα στιγμή δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις. Η τεχνολογία σου δίνει τη δυνατότητα, όχι την υποχρέωση. Όταν αρχίζεις να ξεχωρίζεις αυτά τα δύο, αλλάζει και ο τρόπος που τη χρησιμοποιείς. Δεν λειτουργείς πια αυτόματα, αλλά πιο συνειδητά.
Η συνεχής διαθεσιμότητα δεν φαίνεται πάντα ως πίεση, αλλά επηρεάζει βαθιά τον τρόπο που ζεις την καθημερινότητά σου. Όταν δεν υπάρχουν όρια, ο χρόνος σου χάνει τη σαφήνεια και η ξεκούραση γίνεται επιφανειακή. Όταν όμως αρχίζεις να δημιουργείς μικρές αποστάσεις, ο χρόνος αποκτά ξανά αξία. Και τότε η παρουσία σου δεν μοιράζεται παντού, αλλά κατευθύνεται εκεί που πραγματικά θέλεις.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
