Υπάρχουν άνθρωποι που φτιάχνουν βαλίτσα την τελευταία στιγμή και άνθρωποι που αρχίζουν να την οργανώνουν μέρες πριν. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, μπορεί να έχεις ήδη στο μυαλό σου λίστες, σύνολα, παπούτσια, φορτιστές, καλλυντικά, φάρμακα, ρούχα για κάθε πιθανό καιρό και πράγματα που ίσως χρειαστούν. Από έξω μπορεί να φαίνεται υπερβολικό. Στην πραγματικότητα όμως, η ανάγκη να οργανώνεις τη βαλίτσα νωρίς δεν έχει να κάνει μόνο με τα αντικείμενα. Έχει να κάνει με την ανάγκη σου να νιώσεις έτοιμη, ασφαλής και ήρεμη πριν βγεις από τη γνώριμη καθημερινότητα. Η βαλίτσα γίνεται ένας μικρός τρόπος να βάλεις τάξη στο άγνωστο.
Η βαλίτσα είναι η πρώτη επαφή με το ταξίδι.
Πριν μπεις στο αεροπλάνο, στο πλοίο, στο αυτοκίνητο ή στο τρένο, το ταξίδι αρχίζει μέσα στο σπίτι. Αρχίζει τη στιγμή που ανοίγεις τη βαλίτσα και αρχίζεις να σκέφτεσαι τι θα πάρεις μαζί σου. Αυτό είναι ένα ψυχολογικό πέρασμα. Δεν είσαι ακόμη στον προορισμό, αλλά έχεις αρχίσει να μπαίνεις στη διάθεσή του. Σκέφτεσαι πού θα είσαι, τι θα κάνεις, πώς θα νιώθεις, τι θα χρειαστείς. Η βαλίτσα γίνεται σαν μικρή πρόβα του ταξιδιού. Όσο πιο νωρίς την οργανώνεις, τόσο περισσότερο χρόνο δίνεις στον εαυτό σου να συνηθίσει την ιδέα της αλλαγής. Δεν φεύγεις ξαφνικά. Προετοιμάζεσαι εσωτερικά, βήμα βήμα.
Η οργάνωση μειώνει το άγχος της τελευταίας στιγμής.
Το να φτιάχνεις βαλίτσα μέρες πριν μπορεί να είναι ένας τρόπος να αποφύγεις τον πανικό λίγο πριν φύγεις. Η τελευταία στιγμή έχει πίεση. Υπάρχουν εισιτήρια, ώρες, μετακινήσεις, εκκρεμότητες, δουλειές, ειδοποιήσεις, καθυστερήσεις και φόβος ότι κάτι θα ξεχαστεί. Όταν ξεκινάς νωρίς, νιώθεις ότι παίρνεις τον έλεγχο πριν σε προλάβει το άγχος. Δεν χρειάζεται να τρέχεις πάνω κάτω στο σπίτι ψάχνοντας φορτιστή ή μαγιό. Έχεις χρόνο να θυμηθείς, να προσθέσεις, να αφαιρέσεις, να διορθώσεις. Η βαλίτσα οργανωμένη από πριν λειτουργεί σαν υπόσχεση ότι τουλάχιστον ένα κομμάτι του ταξιδιού είναι τακτοποιημένο.
Το ταξίδι ξυπνά την αίσθηση του αγνώστου.
Ακόμα κι αν ανυπομονείς να φύγεις, κάθε ταξίδι περιέχει ένα μικρό άγνωστο. Δεν ξέρεις ακριβώς πώς θα είναι ο καιρός, τι θα προκύψει, αν θα χρειαστείς κάτι παραπάνω, αν θα νιώσεις άνετα, αν θα αλλάξει το πρόγραμμα. Η βαλίτσα γίνεται η απάντησή σου σε αυτή την αβεβαιότητα. Βάζεις μέσα της όχι μόνο ρούχα, αλλά και μικρές ασφάλειες. Μια ζακέτα για παν ενδεχόμενο. Ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια. Ένα φάρμακο. Ένα παραπάνω καλλυντικό. Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν πρακτικά, αλλά ψυχολογικά σου λένε ότι έχεις προνοήσει. Δεν μπορείς να ελέγξεις όλο το ταξίδι, αλλά μπορείς να νιώσεις ότι είσαι προετοιμασμένη.
Η λίστα γίνεται τρόπος να ηρεμήσει το μυαλό.
Πολλές φορές η ανάγκη να οργανώσεις βαλίτσα ξεκινά πριν καν αγγίξεις τα ρούχα. Ξεκινά με μια λίστα. Γράφεις τι πρέπει να πάρεις, τι πρέπει να αγοράσεις, τι πρέπει να πλύνεις, τι πρέπει να φορτίσεις, τι πρέπει να βάλεις τελευταίο. Η λίστα είναι ένας τρόπος να βγάλεις τις σκέψεις από το κεφάλι σου και να τις βάλεις κάπου πιο σταθερά. Όσο όλα είναι μόνο μέσα στο μυαλό, γυρίζουν ξανά και ξανά. Μην ξεχάσω αυτό. Μην ξεχάσω εκείνο. Όταν τα γράφεις, ηρεμείς. Δεν χρειάζεται να τα θυμάσαι όλα συνεχώς. Η λίστα κρατά για εσένα την ευθύνη και σου επιτρέπει να χαλαρώσεις λίγο.
Η βαλίτσα δείχνει την ανάγκη σου για έλεγχο.
Η οργάνωση της βαλίτσας μπορεί να αποκαλύπτει και την ανάγκη σου να νιώθεις ότι έχεις τον έλεγχο. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Ο έλεγχος, όταν δεν γίνεται υπερβολικός, μπορεί να σε βοηθά να λειτουργείς καλύτερα. Σε κάνει προσεκτική, συνεπή και πιο ήρεμη. Όμως όταν η βαλίτσα γίνεται πηγή μεγάλης έντασης, ίσως δείχνει ότι δυσκολεύεσαι να αντέξεις την ιδέα του απρόβλεπτου. Μπορεί να θέλεις να έχεις λύση για κάθε πιθανό σενάριο. Αν κάνει κρύο. Αν κάνει ζέστη. Αν βγεις κάπου καλά. Αν περπατήσεις πολύ. Αν αλλάξει το πρόγραμμα. Αν χρειαστείς κάτι που δεν έχεις. Εκεί η οργάνωση δεν είναι μόνο πρακτικότητα. Είναι προσπάθεια να μη σε αιφνιδιάσει τίποτα.
Το πακετάρισμα είναι και συναισθηματική προετοιμασία.
Όταν διαλέγεις τι θα βάλεις στη βαλίτσα, στην πραγματικότητα φαντάζεσαι τον εαυτό σου στον προορισμό. Ποια θα είσαι εκεί; Πιο χαλαρή; Πιο κομψή; Πιο άνετη; Πιο ελεύθερη; Τα ρούχα και τα αντικείμενα δεν είναι ουδέτερα. Κουβαλούν διαθέσεις. Ένα φόρεμα μπορεί να σημαίνει βραδινή έξοδο. Ένα μαγιό μπορεί να σημαίνει ξεγνοιασιά. Ένα βιβλίο μπορεί να σημαίνει ησυχία. Ένα άνετο παπούτσι μπορεί να σημαίνει εξερεύνηση. Οργανώνοντας τη βαλίτσα, οργανώνεις νοερά και την εκδοχή του εαυτού σου που θέλεις να πάρεις μαζί. Το ταξίδι αρχίζει να γίνεται εικόνα, όχι μόνο πρόγραμμα.
Η πρόωρη οργάνωση κρύβει προσμονή.
Δεν φτιάχνεις πάντα βαλίτσα νωρίς επειδή αγχώνεσαι. Μερικές φορές το κάνεις επειδή ανυπομονείς. Η βαλίτσα γίνεται τρόπος να ζήσεις το ταξίδι πριν ξεκινήσει. Βγάζεις ρούχα, δοκιμάζεις συνδυασμούς, σκέφτεσαι στιγμές, φαντάζεσαι φωτογραφίες, βόλτες, δείπνα, παραλίες, δρόμους ή καινούρια μέρη. Αυτή η διαδικασία μπορεί να είναι ευχάριστη από μόνη της. Σου δίνει την αίσθηση ότι πλησιάζει κάτι όμορφο. Είναι σαν να ανοίγεις την πόρτα της εμπειρίας λίγο νωρίτερα. Η προσμονή είναι μεγάλο κομμάτι της χαράς ενός ταξιδιού. Μερικές φορές, η βαλίτσα δεν είναι άγχος. Είναι ενθουσιασμός που ψάχνει τρόπο να εκφραστεί.
Η ανάγκη να οργανώνεις βαλίτσες μέρες πριν δείχνει πολλά περισσότερα από πρακτικότητα. Δείχνει την ανάγκη σου για ηρεμία, ασφάλεια, έλεγχο, προσμονή και ψυχική προετοιμασία. Η βαλίτσα γίνεται ένας μικρός χώρος όπου προσπαθείς να χωρέσεις όχι μόνο ρούχα και αντικείμενα, αλλά και την αίσθηση ότι είσαι έτοιμη για αυτό που έρχεται. Δεν είναι κακό να οργανώνεσαι νωρίς. Μπορεί να σε βοηθά να φεύγεις πιο ήρεμη και να απολαμβάνεις περισσότερο το ταξίδι. Αρκεί να θυμάσαι ότι καμία βαλίτσα δεν μπορεί να προβλέψει τα πάντα. Το πιο σημαντικό που παίρνεις μαζί σου δεν είναι πάντα κάτι που διπλώνεται και μπαίνει σε θήκη. Είναι η εμπιστοσύνη ότι, ακόμα κι αν κάτι λείψει, εσύ θα μπορέσεις να το διαχειριστείς.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
