Υπάρχουν άνθρωποι που δυσκολεύονται αφάνταστα να πετάξουν πράγματα. Όχι από τεμπελιά ή ακαταστασία, αλλά από συναισθηματικό δέσιμο, φόβο απώλειας και ανάγκη ασφάλειας. Κάθε αντικείμενο κουβαλά μια ιστορία, μια πιθανή χρησιμότητα, μια ανάμνηση. Και έτσι, το πέτα το μοιάζει σχεδόν βίαιο. Αν ανήκεις σε αυτή την κατηγορία, το πρόβλημα δεν είναι ότι κρατάς πολλά. Είναι ότι δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Κι εδώ έρχεται μια πιο ήπια προσέγγιση: ξεκινάς από αυτά που δεν έχουν πια κανέναν ουσιαστικό ρόλο στη ζωή σου.
1. Ό,τι είναι χαλασμένο και δεν επισκευάζεται.
Σπασμένες συσκευές, ρούχα με φθορές που δεν διορθώνονται, αντικείμενα που δεν λειτουργούν πια. Συχνά τα κρατάς με τη σκέψη κάποτε θα τα φτιάξω. Στην πράξη όμως, απλώς πιάνουν χώρο και υπενθυμίζουν εκκρεμότητες. Αν κάτι δεν εξυπηρετεί πια καμία λειτουργία, δεν σου προσφέρει ασφάλεια. Σου προσθέτει βάρος.
2. Ό,τι έχεις διπλό ή τριπλό.
Πολλά ίδια ποτήρια, φορτιστές, ψαλίδια, μπλουζάκια, τάπερ, σημειωματάρια. Τα περισσότερα μένουν αχρησιμοποίητα. Κρατάς ποσότητα για λόγους ασφάλειας, όχι ανάγκης. Διάλεξε τα καλύτερα, τα πιο λειτουργικά και αποχαιρέτησε τα υπόλοιπα. Η επάρκεια δεν βρίσκεται στην υπερβολή, αλλά στη συνειδητή επιλογή.
3. Ό,τι δεν χρησιμοποιείς εδώ και χρόνια.
Ρούχα που δεν φοράς, αντικείμενα που δεν αγγίζεις, πράγματα ξεχασμένα σε κουτιά. Αν δεν τα χρειάστηκες τόσο καιρό, πιθανότατα δεν τα χρειάζεσαι πια. Η σκέψη κι αν χρειαστεί είναι παγίδα. Γιατί αν βασίζεσαι στο υποθετικό, δεν θα αδειάσεις ποτέ χώρο για το πραγματικό.
4. Ό,τι κρατάς από ενοχή.
Δώρα που δεν σου αρέσουν, αντικείμενα από ανθρώπους που δεν υπάρχουν πια στη ζωή σου, πράγματα που δεν σε εκφράζουν αλλά τα κρατάς για να μην προσβάλεις. Η ευγνωμοσύνη δεν κατοικεί στα αντικείμενα. Κατοικεί στη μνήμη. Δεν χρειάζεται να κρατάς κάτι που σε βαραίνει για να τιμήσεις μια σχέση.
5. Ό,τι συνδέεται με εκδοχές σου που δεν υπάρχουν πια.
Ρούχα από άλλες φάσεις ζωής, αντικείμενα από ρόλους που δεν έχεις πια, πράγματα που ανήκουν σε παλιές ταυτότητες. Τα κρατάς γιατί κάποτε ήσουν εκεί. Όμως η ζωή προχωρά. Και ο χώρος σου πρέπει να αντικατοπτρίζει αυτό που είσαι τώρα, όχι αυτό που ήσουν.
6. Ό,τι κρατάς για κάθε ενδεχόμενο.
Αυτή η κατηγορία είναι τεράστια: καλώδια, χαρτιά, συσκευασίες, παλιά έπιπλα, μικροαντικείμενα. Η σκέψη ότι μπορεί να χρειαστεί δημιουργεί ψευδαίσθηση ελέγχου. Στην πραγματικότητα, το ενδεχόμενο σπάνια έρχεται. Και όταν έρθει, βρίσκεις λύση. Πάντα βρίσκεις.
7. Ό,τι δεν σου δημιουργεί θετικό συναίσθημα.
Κάθε αντικείμενο που βλέπεις καθημερινά επηρεάζει τη διάθεσή σου. Αν κάτι σου προκαλεί βάρος, ενοχή, πίεση ή αρνητική ανάμνηση, καταλαμβάνει ψυχικό χώρο, όχι μόνο φυσικό. Ο χώρος σου πρέπει να λειτουργεί υποστηρικτικά, όχι επιβαρυντικά.
8. Ό,τι δεν έχει ξεκάθαρη θέση.
Τα αντικείμενα χωρίς θέση δημιουργούν μόνιμο χάος. Αν κάτι δεν ξέρεις πού να το βάλεις, πιθανότατα δεν χρειάζεται να το έχεις. Η τάξη δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί σαφήνεια.
9. Ό,τι κρατάς από φόβο έλλειψης.
Πολλές φορές πίσω από τη δυσκολία αποχωρισμού κρύβεται φόβος: μήπως μείνεις χωρίς, μήπως χρειαστείς, μήπως στερηθείς. Όμως η αληθινή ασφάλεια δεν βρίσκεται στα πράγματα. Βρίσκεται στη δυνατότητα να προσαρμόζεσαι.
Το να πετάς δεν σημαίνει ότι χάνεις. Σημαίνει ότι επιλέγεις τι αξίζει να μείνει. Κάθε αντικείμενο που φεύγει, δημιουργεί χώρο, όχι μόνο στο σπίτι, αλλά και στο μυαλό. Όταν δεν μπορείς να αποχωριστείς τίποτα, δεν χρειάζεται να τα αλλάξεις όλα. Χρειάζεται να αρχίσεις από τα πιο απλά. Και να θυμάσαι: ο χώρος σου δεν είναι αποθήκη ζωής. Είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζεις τη ζωή σου τώρα.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
