Όλο και πιο συχνά πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται πόσο διαφορετικά ήταν τα Χριστούγεννα παλιά. Τότε που δεν υπήρχε Instagram, ούτε άγχος για το τέλειο τραπέζι. Τότε που περίμενες πώς και πώς να έρθει η εποχή των γιορτών, όχι για να “φορτώσεις περιεχόμενο”, αλλά για να ζήσεις κάτι απλό και αληθινό. Αν γεννήθηκες ή μεγάλωσες στα ’90s, τότε μάλλον ξέρεις τι σημαίνει να νοσταλγείς Χριστούγεννα που δεν ήταν τέλεια, αλλά ήταν δικά σου.
Τα δώρα είχαν μυστήριο, όχι tracking number.
Δεν ήξερες τι θα σου πάρουν. Περίμενες με ανυπομονησία να ανοίξεις ένα κουτί χωρίς να έχεις ιδέα τι έχει μέσα. Δεν υπήρχαν λίστες, ούτε άμεσες παραγγελίες, ούτε eshops. Ήταν μια έκπληξη. Μπορεί να ήταν λάθος νούμερο, μπορεί να μην σου άρεσε. Αλλά ήταν κάτι που διάλεξε κάποιος για σένα, όχι κάτι που ζήτησες εσύ.
Τα λαμπάκια έπαιζαν μόνο ένα μοτίβο και σου έφτανε.
Ένα δέντρο, ένα σετ φωτάκια σε σειρά, και λίγες μπάλες από περασμένες δεκαετίες. Δεν υπήρχε θέμα, ούτε αισθητική επιμέλεια. Κι όμως, ένιωθες τη μαγεία. Ήταν ο στολισμός του σπιτιού σου, με τις ατέλειές του. Δεν ήθελες να το ανεβάσεις πουθενά. Ήθελες απλώς να το χαζεύεις ξαπλωμένη στο χαλί.
Οι γιορτές ήταν offline.
Δεν υπήρχαν stories, ούτε πίεση να δείξεις ότι περνάς τέλεια. Τα Χριστούγεννα τα ζούσες εκεί που ήσουν. Χωρίς κινητά, χωρίς φωτογραφίες σε κάθε μπουκιά. Ήσουν παρούσα. Στο τραπέζι, στη συζήτηση, στη στιγμή. Ήταν πιο ήσυχα, αλλά και πιο αληθινά.
Τα τραγούδια τα έβαζε η τηλεόραση, όχι playlist.
Περίμενες τις γιορτινές εκπομπές, τα χριστουγεννιάτικα επεισόδια από τις σειρές που έβλεπες όλο τον χρόνο. Άκουγες τα ίδια τραγούδια ξανά και ξανά, χωρίς να τα αλλάζεις. Δεν διάλεγες mood. Το mood ήταν τα Χριστούγεννα και έμπαινες μέσα του χωρίς φίλτρο.
Η μαγεία ήταν στις μικρές κινήσεις.
Ένα ημερολόγιο με σοκολατάκια. Ένα γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Ένα αυτοκόλλητο στο τζάμι. Ένα τραπέζι που ετοίμαζαν οι δικοί σου. Δεν ήταν όλα τέλεια. Αλλά υπήρχε κάτι αυθεντικό. Και το ένιωθες. Τώρα μπορεί να έχεις περισσότερα, αλλά δεν νιώθεις το ίδιο.
Δεν υπήρχε τόση σύγκριση.
Δεν ήξερες πώς στολίζει η άλλη. Ούτε τι δώρα πήρε. Ούτε πού πήγε. Ζούσες τις δικές σου γιορτές χωρίς να τις μετράς απέναντι στις άλλες. Δεν ένιωθες πίεση να κάνεις κάτι “ξεχωριστό”. Και αυτό τελικά τις έκανε ξεχωριστές.
Η νοσταλγία είναι σημάδι πως κάτι λείπει.
Αν πιάνεις τον εαυτό σου να αναπολεί τα Χριστούγεννα των ’90s, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ήταν όλα καλύτερα. Σημαίνει όμως ότι τότε ήσουν πιο παρούσα, πιο απλή, πιο ανοιχτή στο θαύμα. Ίσως αυτό να σου λείπει σήμερα. Όχι το VHS, ούτε οι πλαστικές μπάλες. Αλλά το πώς ένιωθες όταν άναβαν τα φώτα του δέντρου και δεν είχες τίποτα να αποδείξεις.
Τα Χριστούγεννα των ’90s δεν θα ξανάρθουν όπως ήταν. Αλλά μπορείς να πάρεις πίσω κάτι από εκείνη την απλότητα. Να μη στολίζεις για τους άλλους. Να μη φωτογραφίζεις κάθε λεπτό. Να μην υπερφορτώνεις τις μέρες. Να κάνεις χώρο για λίγο φως, λίγη σιωπή και λίγη μαγεία. Μπορεί να μην είναι ακριβώς όπως τότε. Αλλά μπορεί να είναι αρκετά κοντά.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
