Όταν κάποιος που αγαπάς δυσκολεύεται, το πρώτο σου ένστικτο είναι να βοηθήσεις. Να πεις τη σωστή κουβέντα, να δώσεις λύση, να προτείνεις τι πρέπει να κάνει. Και συχνά, χωρίς να το καταλάβεις, η στήριξη μετατρέπεται σε διόρθωση. Από φροντίδα γίνεται καθοδήγηση. Από παρουσία γίνεται παρέμβαση. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι, στις δύσκολες στιγμές, δεν χρειάζονται λύσεις. Χρειάζονται χώρο, κατανόηση και ασφάλεια. Η αληθινή στήριξη δεν διορθώνει. Συνοδεύει.
1. Άκου χωρίς να ετοιμάζεις απάντηση.
Συνήθως ακούμε για να απαντήσουμε, όχι για να καταλάβουμε. Την ώρα που ο άλλος μιλά, το μυαλό μας προετοιμάζει ήδη συμβουλές, παρατηρήσεις, λύσεις. Έτσι όμως χάνεται η ουσία. Όταν ακούς πραγματικά, αφήνεις χώρο στη σιωπή, δεν βιάζεσαι, δεν διακόπτεις. Δείχνεις ότι η εμπειρία του άλλου έχει αξία από μόνη της, χωρίς να χρειάζεται διόρθωση.
2. Αντιστάσου στην ανάγκη να “σώσεις”.
Το ένστικτο της διάσωσης κρύβει συχνά άγχος. Θέλεις να φύγει ο πόνος γρήγορα και για τον άλλον, αλλά και για εσένα. Όμως ο καθένας έχει τον δικό του ρυθμό επεξεργασίας. Όταν προσπαθείς να σώσεις, παίρνεις τον έλεγχο. Και χωρίς να το θες, αφαιρείς από τον άλλον τη δύναμη να βρει τη δική του λύση.
3. Κάνε ερωτήσεις που ανοίγουν, όχι που κατευθύνουν.
Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στο “Γιατί δεν κάνεις αυτό;” και στο “Πώς το βλέπεις εσύ;”. Οι ανοιχτές ερωτήσεις βοηθούν τον άλλον να σκεφτεί, να συνδεθεί με τις ανάγκες του, να βρει απαντήσεις μέσα του. Οι κατευθυντικές ερωτήσεις υπονοούν ότι ξέρεις καλύτερα. Και αυτό, όσο καλή πρόθεση κι αν έχει, δημιουργεί πίεση.
4. Δείξε κατανόηση χωρίς να κρίνεις.
Φράσεις όπως “σε καταλαβαίνω”, “λογικό να νιώθεις έτσι”, “ακούγεται πολύ δύσκολο” δημιουργούν αίσθηση ασφάλειας. Αντίθετα, φράσεις τύπου “μην το παίρνεις έτσι”, “υπερβάλλεις”, “θα έπρεπε να…” ακυρώνουν το συναίσθημα. Η στήριξη δεν χρειάζεται συμφωνία. Χρειάζεται σεβασμό στο βίωμα.
5. Σεβάσου τα όρια του άλλου.
Κάποιες φορές ο άλλος δεν θέλει κουβέντα, λύσεις ή ανάλυση. Θέλει απλώς παρουσία. Να κάθεσαι δίπλα του, να ακούς, να είσαι εκεί. Το να πιέζεις για συζήτηση ή αλλαγή, όταν ο άλλος δεν είναι έτοιμος, μετατρέπει τη φροντίδα σε καταναγκασμό.
6. Αντέξε την αμηχανία.
Η σιωπή και η αδυναμία να φτιάξεις την κατάσταση είναι δύσκολες. Συχνά μιλάμε για να γεμίσουμε το κενό, όχι γιατί έχουμε κάτι ουσιαστικό να πούμε. Το να αντέχεις την αμηχανία δείχνει ωριμότητα. Δείχνει ότι μπορείς να μείνεις παρών, χωρίς να προσπαθείς να ελέγξεις το συναίσθημα.
7. Πρόσφερε πρακτική βοήθεια μόνο όταν ζητηθεί.
Η πρακτική στήριξη είναι πολύτιμη, όταν είναι επιθυμητή. Αν αρχίσεις να οργανώνεις, να προγραμματίζεις και να αναλαμβάνεις χωρίς να σου ζητηθεί, υπάρχει κίνδυνος να ακυρώσεις την αυτονομία του άλλου. Μερικές φορές, η μεγαλύτερη βοήθεια είναι απλώς το “πες μου αν χρειαστείς κάτι”.
8. Θυμήσου ότι δεν είσαι υπεύθυνη για τα συναισθήματα των άλλων.
Μπορείς να στηρίξεις, όχι να θεραπεύσεις. Μπορείς να συνοδεύσεις, όχι να κουβαλήσεις. Το βάρος του άλλου δεν σου ανήκει. Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη να διορθώσεις τα συναισθήματα του άλλου, κουράζεσαι και μπερδεύεις τους ρόλους.
9. Δώσε χώρο στην προσωπική διαδρομή.
Κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μονοπάτι κατανόησης, πόνου και ίασης. Αυτό που για εσένα φαίνεται προφανές, για τον άλλον μπορεί να είναι άγνωστο έδαφος. Η πραγματική στήριξη σέβεται αυτή τη διαδρομή, χωρίς βιασύνη και χωρίς παρεμβάσεις.
Το να στηρίζεις χωρίς να διορθώνεις σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον άλλον. Να πιστεύεις στη δύναμή του, ακόμα κι όταν ο ίδιος τη χάνει προσωρινά.
Δεν χρειάζεται να έχεις όλες τις απαντήσεις. Χρειάζεται να έχεις παρουσία, κατανόηση και χώρο. Γιατί τις περισσότερες φορές, αυτό που θεραπεύει δεν είναι η λύση, αλλά το να μην είσαι μόνος μέσα στη δυσκολία σου.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
