Δεν είναι όλες οι δύσκολες σχέσεις δραματικές. Υπάρχουν και εκείνες που δεν έχουν έντονες συγκρούσεις, δεν έχουν προσβολές, δεν έχουν ξεκάθαρη αδικία. Κι όμως, μετά από κάθε συνάντηση νιώθεις λιγότερη ενέργεια απ’ όση είχες πριν. Δεν μπορείς να δείξεις με το δάχτυλο τι δεν πάει καλά. Απλώς υπάρχει ένα ανεπαίσθητο άδειασμα. Αυτές οι σχέσεις δεν σε πληγώνουν με οξύ τρόπο. Σε φθείρουν αργά. Και ακριβώς επειδή δεν υπάρχει προφανές λάθος, δυσκολεύεσαι να δικαιολογήσεις την κόπωση.
Η συνεχής παραμονή σε επιφανειακό επίπεδο.
Όταν μια σχέση παραμένει μόνιμα σε επιφανειακό επίπεδο, χωρίς να αγγίζει ουσία, δημιουργείται ένα αίσθημα κενού. Οι συζητήσεις επαναλαμβάνονται, τα θέματα είναι ασφαλή, δεν υπάρχει αληθινή ανταλλαγή εμπειριών ή σκέψεων. Δεν υπάρχει ένταση, αλλά δεν υπάρχει και βάθος. Η απουσία ουσιαστικής σύνδεσης αφήνει την εντύπωση ότι κάτι λείπει. Και αυτό το κενό, όταν επαναλαμβάνεται, απορροφά ενέργεια.
Η μονόπλευρη συναισθηματική ροή.
Μπορεί να μην υπάρχει εκμετάλλευση, αλλά υπάρχει ανισορροπία. Εσύ ακούς περισσότερο απ’ όσο ακούγεσαι. Στηρίζεις περισσότερο απ’ όσο στηρίζεσαι. Δεν είναι ότι ο άλλος αδιαφορεί. Απλώς η ροή κινείται σταθερά προς μία κατεύθυνση. Με τον καιρό, αυτή η ανισότητα δημιουργεί κούραση. Δεν θυμώνεις, αλλά εξαντλείσαι.
Η απουσία αυθεντικότητας.
Σε ορισμένες σχέσεις αισθάνεσαι ότι πρέπει να κρατήσεις συγκεκριμένη στάση. Να είσαι πιο ήρεμη, πιο ελαφριά, πιο ανεκτική. Δεν είναι ότι σου επιβάλλεται ρητά, όμως το πλαίσιο της σχέσης ευνοεί συγκεκριμένη εκδοχή σου. Όταν δεν μπορείς να εκφράσεις πλήρως τις σκέψεις ή τα συναισθήματά σου, η ενέργεια που απαιτείται για αυτή τη συγκράτηση συσσωρεύεται.
Η έλλειψη αμοιβαίας έμπνευσης.
Οι σχέσεις που ανανεώνουν δημιουργούν κίνηση. Νέες ιδέες, διαφορετικές οπτικές, κοινές εμπειρίες που διευρύνουν το πεδίο σου. Όταν όμως η σχέση μένει σταθερά στο ίδιο μοτίβο, χωρίς εξέλιξη, χωρίς αλληλεπίδραση που σε κινητοποιεί, η στασιμότητα γίνεται κουραστική. Δεν υπάρχει αρνητικότητα, αλλά δεν υπάρχει και ανανέωση.
Η διαρκής πρακτικότητα χωρίς συναισθηματική ανταλλαγή.
Ορισμένες σχέσεις λειτουργούν άψογα σε πρακτικό επίπεδο. Συντονίζεστε, οργανώνεστε, συνεργάζεστε. Όμως το συναίσθημα παραμένει στο περιθώριο. Δεν μοιράζεστε αδυναμίες, φόβους, βαθύτερες σκέψεις. Η σχέση λειτουργεί, αλλά δεν ζει. Αυτή η έλλειψη συναισθηματικής ανταλλαγής δημιουργεί αίσθηση κενού που δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή, αλλά γίνεται αισθητή.
Η απουσία χώρου για σιωπή.
Υπάρχουν σχέσεις όπου η σιωπή είναι άβολη. Πρέπει πάντα να γεμίζει με λόγια ή δραστηριότητα. Αν δεν μπορείς να συνυπάρξεις χωρίς προσπάθεια, η ενέργεια που καταναλώνεται για να διατηρηθεί η αλληλεπίδραση είναι μεγαλύτερη απ’ όσο φαίνεται. Η αυθεντική σύνδεση αντέχει τη σιωπή. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, η σχέση απαιτεί διαρκή τροφοδότηση.
Οι σχέσεις που δεν σε πληγώνουν αλλά σε αδειάζουν δεν είναι απαραίτητα κακές. Είναι όμως ασύμβατες με τις ανάγκες σου σε εκείνη τη φάση. Η έλλειψη πόνου δεν ισοδυναμεί με πληρότητα. Αν μετά από μια σχέση νιώθεις λιγότερη ζωντάνια, αξίζει να αναρωτηθείς τι ακριβώς απορροφά την ενέργειά σου. Η επίγνωση δεν σημαίνει απαραίτητα απομάκρυνση. Σημαίνει όμως ότι δικαιούσαι σχέσεις που όχι μόνο δεν σε πληγώνουν, αλλά και σε ενισχύουν.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
