Στην αρχή μιας σχέσης, όλα μοιάζουν μαγικά. Νιώθεις ενθουσιασμό, περιέργεια και έντονη επιθυμία να γνωρίσεις τον άλλον. Με τον καιρό όμως, η οικειότητα μπορεί να μετατραπεί σε ρουτίνα. Αν δεν προσέξεις, η αγάπη παύει να είναι επιλογή και γίνεται συνήθεια. Ξεχνάς να εκφράζεις ευγνωμοσύνη, να δείχνεις ενδιαφέρον, να κάνεις προσπάθεια. Η παγίδα βρίσκεται στο να θεωρείς τον άλλον δεδομένο. Για να το αποφύγεις, θυμήσου να ανανεώνεις τη σχέση σου. Μίλα, ρώτα, άγγιξε, χαμογέλα. Οι μικρές πράξεις τρυφερότητας είναι αυτές που κρατούν ζωντανή τη σύνδεση.
Η ανάγκη να έχεις πάντα δίκιο.
Μια από τις πιο ύπουλες παγίδες είναι η ανάγκη να αποδεικνύεις ότι έχεις δίκιο. Όταν μπαίνεις σε αυτή τη νοοτροπία, ξεχνάς πως μια σχέση δεν είναι πεδίο μάχης. Δεν χρειάζεται να υπάρχει νικητής και ηττημένος. Αντί να ψάχνεις το ποιος έχει δίκιο, εστίασε στο πώς μπορείτε να καταλάβετε ο ένας τον άλλον. Κάθε διαφωνία μπορεί να γίνει ευκαιρία για επικοινωνία αν πλησιάσεις τον άλλον με διάθεση κατανόησης. Η νίκη στη σχέση δεν είναι να επικρατήσεις, αλλά να διατηρήσεις τη γέφυρα ανάμεσά σας άθικτη.
Η σύγκριση με το παρελθόν.
Όταν έχεις πληγωθεί στο παρελθόν, είναι φυσιολογικό να είσαι επιφυλακτική. Όμως αν συγκρίνεις συνεχώς τη σημερινή σου σχέση με τις προηγούμενες, δεν της δίνεις ποτέ πραγματικά την ευκαιρία να ανθίσει. Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και κάθε σχέση έχει τη δική της δυναμική. Αν μεταφέρεις παλιές απογοητεύσεις στο παρόν, ουσιαστικά τιμωρείς κάποιον για λάθη που δεν έκανε. Μάθε να διαχωρίζεις το τότε από το τώρα και να βλέπεις τον άλλον με καθαρό βλέμμα. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει αληθινή οικειότητα.
Η υπερβολική προσκόλληση.
Όταν αγαπάς, θέλεις να είσαι κοντά στον άλλον, να μοιράζεστε στιγμές, σκέψεις, όνειρα. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στην προσκόλληση. Αν η ευτυχία σου εξαρτάται αποκλειστικά από την παρουσία του άλλου, τότε χάνεις την επαφή με τον εαυτό σου. Η σχέση δεν είναι φυγή από τη μοναξιά, αλλά μοίρασμα ανάμεσα σε δύο ολοκληρωμένους ανθρώπους. Κράτα τα δικά σου ενδιαφέροντα, φίλους και στόχους. Η ανεξαρτησία δεν απομακρύνει, αντιθέτως κάνει τη σχέση πιο υγιή και σταθερή.
Ο φόβος της ειλικρίνειας.
Πολλές φορές αποφεύγεις να μιλήσεις ανοιχτά για όσα σε ενοχλούν, από φόβο μήπως προκαλέσεις ένταση ή παρεξήγηση. Έτσι όμως δημιουργείται μια σιωπηλή απόσταση. Όσα δεν λέγονται, μαζεύονται μέσα σου και τελικά εκρήγνυνται την πιο ακατάλληλη στιγμή. Η ειλικρίνεια δεν είναι πάντα εύκολη, αλλά είναι απαραίτητη. Αν εκφράζεις με σεβασμό όσα νιώθεις, δίνεις στον άλλον την ευκαιρία να σε καταλάβει. Κι αν δεν το κάνει, τότε τουλάχιστον ξέρεις ότι εσύ στάθηκες αυθεντική. Η ειλικρίνεια είναι ο μόνος τρόπος να υπάρξει πραγματική οικειότητα.
Οι προσδοκίες που πνίγουν.
Μια άλλη παγίδα είναι οι προσδοκίες που δεν βασίζονται στην πραγματικότητα αλλά στις φαντασιώσεις σου. Περιμένεις να σε καταλάβει χωρίς να χρειάζεται να πεις λέξη, να κάνει όσα θα ήθελες εσύ, να φέρεται όπως στο μυαλό σου φαντάζεσαι. Όταν ο άλλος δεν ανταποκρίνεται σε αυτό το ιδανικό, νιώθεις απογοήτευση. Θυμήσου ότι κανείς δεν μπορεί να εκπληρώσει όλες σου τις ανάγκες. Η αγάπη δεν είναι τέλεια, είναι αληθινή. Όταν αρχίσεις να βλέπεις τον άλλον όπως είναι και όχι όπως θέλεις να είναι, τότε έρχεται η πραγματική σύνδεση.
Η αδιαφορία για την προσωπική εξέλιξη.
Μερικές φορές, μέσα στη ροή μιας σχέσης, σταματάς να επενδύεις στον εαυτό σου. Αφήνεις τα όνειρά σου στην άκρη, βάζεις τον άλλον στο κέντρο και χάνεις την αίσθηση του ποια είσαι. Όμως μια σχέση μπορεί να αντέξει μόνο αν και οι δύο εξελίσσονται. Αν παραμελήσεις τη δική σου ανάπτυξη, θα αρχίσεις να νιώθεις ανικανοποίητη και θα το ρίξεις στο ταίρι σου. Συνέχισε να μαθαίνεις, να εξελίσσεσαι, να μεγαλώνεις ως άτομο. Η προσωπική σου δύναμη είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να σταθεί μια ώριμη αγάπη.
Η σιωπηλή ανταγωνιστικότητα.
Ακόμα κι αν δεν το παραδέχεσαι, μερικές φορές μπορεί να αισθάνεσαι ότι πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι πιο ικανή, πιο δυνατή ή πιο ανεξάρτητη από εκείνον. Αυτό όμως δημιουργεί μια αδιόρατη ένταση που απομακρύνει. Οι σχέσεις δεν είναι διαγωνισμός, είναι συνεργασία. Ο ένας δεν χρειάζεται να επισκιάζει τον άλλον για να λάμψει. Όταν χαίρεσαι πραγματικά με τις επιτυχίες του συντρόφου σου, ενισχύεις τη δική σου ασφάλεια. Και όταν εκείνος κάνει το ίδιο για εσένα, τότε η σχέση αποκτά πραγματική ισορροπία.
Οι παγίδες στις σχέσεις δεν είναι αποτέλεσμα κακής πρόθεσης, αλλά συχνά της ανθρώπινης ανάγκης για ασφάλεια και έλεγχο. Αν όμως τις αναγνωρίσεις εγκαίρως, μπορείς να τις μετατρέψεις σε μαθήματα. Κάθε σχέση είναι καθρέφτης που σου δείχνει όχι μόνο τον άλλον, αλλά και τον εαυτό σου. Όσο μαθαίνεις να αγαπάς με ωριμότητα, να επικοινωνείς με ειλικρίνεια και να κρατάς την ανεξαρτησία σου, τόσο περισσότερο απολαμβάνεις την ουσία της αγάπης. Και τότε η σχέση δεν είναι πια παγίδα, αλλά επιλογή που σε εξελίσσει και σε γεμίζει.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
