Από μικρή ακούς ότι η αγάπη είναι να βρεις τον κατάλληλο. Να ταιριάζετε, να σε συμπληρώνει, να σε καταλαβαίνει. Έτσι, μεγαλώνεις με την ιδέα ότι η ευτυχία εξαρτάται από το ποιος θα είναι δίπλα σου. Και κάπου εκεί, ξεχνάς να κοιτάξεις μέσα σου. Να δεις αν είσαι εσύ εκεί για σένα.
Μια σχέση δεν σε ολοκληρώνει.
Πιστεύεις ότι όταν βρεις το σωστό άτομο, όλα θα μπουν στη θέση τους. Ότι θα νιώσεις ασφάλεια, αξία, χαρά. Περιμένεις από τον άλλον να γεμίσει τα κενά σου. Να σου δώσει νόημα, να σε επιβεβαιώσει, να σε σώσει. Όμως, καμία σχέση δεν μπορεί να κρατήσει όταν κουβαλάει αυτό το βάρος.
Η αρχή είναι να μη χάνεσαι εσύ.
Αν σε κάθε σχέση χάνεις τον εαυτό σου, τότε η αγάπη γίνεται φόβος. Φόβος μην φύγει. Φόβος μην πάψεις να αξίζεις χωρίς την παρουσία του. Και τότε, δεν είσαι σε σχέση. Είσαι σε αγωνία. Για να αγαπήσεις αληθινά, χρειάζεται πρώτα να ξέρεις πού βρίσκεσαι. Ποιά είσαι χωρίς τον άλλον;
Η σταθερότητα έρχεται από μέσα.
Όταν έχεις σταθερότητα μέσα σου, δεν σε τραντάζει ο κάθε τσακωμός. Δεν εξαρτάσαι από τα μηνύματα, τα likes ή τις διαβεβαιώσεις. Δεν σε τρομάζει η μοναξιά. Δεν σε καταστρέφει μια απόσταση. Γιατί δεν έχεις δώσει τον εαυτό σου στον άλλον. Τον έχεις μαζί σου.
Η αγάπη δεν είναι ανταμοιβή.
Η αγάπη δεν έρχεται όταν γίνεις αρκετά όμορφη, αρκετά έξυπνη, αρκετά υπομονετική. Δεν είναι βραβείο. Είναι αποτέλεσμα εσωτερικής παρουσίας. Όσο περισσότερο είσαι εσύ με εσένα, τόσο πιο υγιή σχέση μπορείς να χτίσεις. Όχι από ανάγκη, αλλά από επιλογή.
Η παρουσία σου είναι το θεμέλιο.
Αν δεν έχεις εσωτερική παρουσία, θα μπερδεύεις την αποδοχή με την αγάπη. Θα κάνεις τα πάντα για να μη σε αφήσουν. Θα προσαρμόζεσαι συνεχώς. Θα χάνεις την αλήθεια σου για να κρατήσεις κάποιον κοντά. Όταν όμως είσαι σταθερή μέσα σου, δεν χρειάζεται να πιέζεις τίποτα. Απλώς είσαι. Και αυτό φτάνει.
Η αγάπη δεν έχει ρόλους.
Δεν χρειάζεται να γίνεις κάτι άλλο για να σε αγαπήσουν. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις, να εντυπωσιάσεις, να παλέψεις. Όταν είσαι καλά με τον εαυτό σου, δεν μπαίνεις σε ρόλους. Δεν προσποιείσαι. Δεν καταπιέζεσαι. Δίνεις χώρο στην αλήθεια σου. Και σε αυτόν τον χώρο, μπορεί να υπάρξει αγάπη.
Αγάπη είναι να μην εγκαταλείπεις εσένα.
Η αληθινή αγάπη αρχίζει όταν σταματάς να εγκαταλείπεις εσένα για χάρη κάποιου άλλου. Όταν σταματάς να προδίδεις τις ανάγκες σου, να αγνοείς τη διαίσθησή σου, να σβήνεις τη φωνή σου. Η αγάπη δεν είναι να προσαρμοστείς κάπου. Είναι να μείνεις εκεί που είσαι, και να σε συναντήσει κάποιος.
Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου, δεν ψάχνεις μανιασμένα.
Όταν έχεις βρει τον εαυτό σου, δεν κυνηγάς ανθρώπους. Δεν ελπίζεις να σε συμπληρώσουν. Δεν παρακαλάς για προσοχή. Δεν μπλέκεις σε τοξικά μοτίβα. Στέκεσαι σταθερή. Ξέρεις τι αξίζεις, τι θέλεις, τι δεν αντέχεις. Και έτσι, επιλέγεις πιο καθαρά. Δέχεσαι λιγότερα. Ζητάς χωρίς ντροπή.
Να είσαι εσύ, πριν είστε εμείς.
Αν δεν βρεις εσύ ποιά είσαι, κάθε σχέση θα μοιάζει με προσπάθεια επιβίωσης. Αν όμως έχεις γειωθεί μέσα σου, τότε η αγάπη γίνεται απλή. Δεν είναι αγώνας, δεν είναι εξάρτηση, δεν είναι φόβος. Είναι σύνδεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που δεν χάνονται μέσα στην ένωση. Που κρατάνε την ταυτότητά τους. Που αγαπούν, αλλά πρώτα σέβονται τον εαυτό τους. Η αγάπη δεν είναι να βρίσκεις κάποιον. Είναι να μη χάνεσαι εσύ.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
