Έχεις βρεθεί ποτέ σε μια στιγμή που κανείς δεν μιλούσε, αλλά ένιωθες πως όλα είχαν ήδη ειπωθεί; Σε μια σχέση, ερωτική, φιλική ή οικογενειακή, η σιωπή δεν είναι πάντα κενό. Συχνά, είναι γλώσσα. Μια γλώσσα λεπτή, ειλικρινής και αποκαλυπτική. Όσο και αν έχεις μάθει να δίνεις βάρος στις λέξεις, να περιμένεις εξηγήσεις, διαβεβαιώσεις ή εξομολογήσεις, έρχεται κάποια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτά που δεν λέγονται, λένε τα περισσότερα.
Η σιωπή μπορεί να είναι σύνδεση.
Μπορεί να είσαι με έναν άνθρωπο και να μην χρειάζεται να μιλήσετε. Να νιώθεις την παρουσία του, το βλέμμα του, την αναπνοή του και να είναι αρκετό. Εκείνη η σιωπή, η άνετη, η γεμάτη, είναι ένδειξη οικειότητας. Δεν φοβάσαι τη σιωπή όταν νιώθεις ασφάλεια. Δεν χρειάζεται να γεμίσεις τον χρόνο με κουβέντες. Αυτή είναι μια σπάνια και βαθιά επικοινωνία.
Αλλά η σιωπή μπορεί να είναι και απόσταση.
Μπορεί να κάθεσαι απέναντί του στο τραπέζι και κανείς να μην λέει τίποτα. Όχι από γαλήνη, αλλά από φόβο. Από απομάκρυνση, από συσσωρευμένα ανείπωτα. Εκείνη η σιωπή βαραίνει. Και ενώ δεν ακούγεται τίποτα, το μέσα σου ουρλιάζει. Σου λέει πως κάτι δεν πάει καλά, πως κάποιος δεν νιώθει πια ελεύθερος να εκφραστεί ή δεν νιώθει πια πως αξίζει να το κάνει.
Μερικές φορές, η σιωπή είναι θυμός.
Είναι το δεν θέλω να σου μιλήσω. Είναι επιλογή αποστασιοποίησης. Άλλες φορές είναι λύπη. Είναι εκείνο το πνιγμένο θέλω, αλλά δεν μπορώ. Είναι η ανάγκη για χώρο, για ξεκαθάρισμα σκέψεων. Αντί να ξεσπάσεις ή να πεις κάτι που θα πληγώσει, σωπαίνεις. Και τότε, το πιο δύσκολο είναι να καταλάβεις τι σημαίνει αυτή η σιωπή. Να μη βιαστείς να τη γεμίσεις με λόγια από φόβο, αλλά να την ακούσεις.
Η σιωπή μπορεί να ακουστεί.
Αν σταθείς με προσοχή, θα καταλάβεις. Θα νιώσεις το βάρος της, τον παλμό της, την πρόθεσή της. Δεν έχεις ανάγκη μόνο από λέξεις. Έχεις ανάγκη από αυθεντικότητα, από παρουσία, από εκείνο το είμαι εδώ που δεν λέγεται, αλλά φαίνεται. Κι όταν νιώθεις πως η σιωπή κάποιου κρύβει κάτι, έχεις δύο επιλογές. Είτε να απομακρυνθείς ή να πλησιάσεις. Όχι για να τον πιέσεις να μιλήσει, αλλά για να του δείξεις ότι είσαι εκεί όταν θα είναι έτοιμος.
Μη φοβάσαι τη σιωπή.
Να μην την παίρνεις πάντα προσωπικά. Να καταλάβεις ότι σε μια σχέση, δεν είναι όλες οι στιγμές γεμάτες λέξεις. Και δεν χρειάζεται να είναι. Οι σημαντικές στιγμές είναι συχνά ήσυχες. Μια αγκαλιά χωρίς εξήγηση, ένα βλέμμα που λέει σε καταλαβαίνω, μια παρουσία που σε στηρίζει χωρίς ερωτήσεις.
Κι εσύ;
Εσύ μπορείς να μάθεις να ακούς με προσοχή. Να παρατηρείς πότε η σιωπή είναι άνεση και πότε είναι απόσταση. Να αναγνωρίζεις πότε πρέπει να σεβαστείς τη σιωπή και πότε να την σπάσεις με αγάπη. Να μη μιλάς απλώς για να γεμίσεις το κενό, αλλά να μιλάς όταν έχει νόημα. Και, πάνω απ’ όλα, να θυμάσαι πως η ουσία μιας σχέσης δεν βρίσκεται στο πόσα λέγονται, αλλά στο πόσα νιώθονται. Μάθε να ακούς και τη σιωπή του άλλου. Και τη δική σου. Εκεί μέσα, θα βρεις τις πιο ειλικρινείς απαντήσεις.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
