Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις ότι πιέζεσαι, ότι κάτι σε βαραίνει ή σε δυσκολεύει, αλλά επιλέγεις να το κρατήσεις μέσα σου. Ακόμη και με ανθρώπους που είναι δίπλα σου, που σε γνωρίζουν και σε νοιάζονται, δεν αφήνεσαι εύκολα να δείξεις αυτή την πλευρά σου. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη. Είναι ότι υπάρχει ένας εσωτερικός μηχανισμός που σε κρατά συγκρατημένη. Έχεις μάθει να λειτουργείς με έναν τρόπο που σε προστατεύει, αλλά ταυτόχρονα σε απομακρύνει από το να εκφράσεις αυτό που πραγματικά νιώθεις. Και όσο αυτό επαναλαμβάνεται, γίνεται στάση ζωής.
Η ευαλωτότητα μοιάζει με απώλεια ελέγχου.
Όταν εκφράζεις αυτό που σε δυσκολεύει, αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου εκτεθειμένο. Δεν μπορείς να ελέγξεις πώς θα το πάρει ο άλλος, πώς θα αντιδράσει ή τι θα σκεφτεί. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση αβεβαιότητας που σε κάνει να κρατιέσαι πίσω. Έχεις συνηθίσει να διαχειρίζεσαι τα πράγματα εσωτερικά, να τα φιλτράρεις και να τα παρουσιάζεις με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις πιο ασφαλής. Η αυθεντική έκφραση όμως δεν έχει αυτόν τον έλεγχο. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η δυσκολία. Δεν φοβάσαι μόνο το συναίσθημα. Φοβάσαι το τι μπορεί να συμβεί όταν αυτό φανεί χωρίς φίλτρο.
Η δύναμη έχει συνδεθεί με τη σιωπή.
Μπορεί να έχεις μεγαλώσει με την ιδέα ότι το να αντέχεις χωρίς να μιλάς είναι ένδειξη δύναμης. Ότι όσο λιγότερο δείχνεις, τόσο πιο σταθερή φαίνεσαι. Αυτή η αντίληψη σε κάνει να κρατάς τα δύσκολα μέσα σου, γιατί πιστεύεις ότι έτσι διατηρείς τον έλεγχο της εικόνας σου. Με τον καιρό όμως, αυτή η σιωπή δεν λειτουργεί μόνο ως προστασία. Λειτουργεί και ως περιορισμός. Δεν σου επιτρέπει να βιώσεις τη σχέση με τους άλλους σε βάθος, γιατί πάντα υπάρχει ένα κομμάτι που μένει κρυφό.
Η εμπειρία ότι δεν θα σε καταλάβουν σε κρατά πίσω.
Ακόμη κι αν δεν το σκέφτεσαι συνειδητά, μπορεί να έχεις ζήσει στιγμές όπου αυτό που ένιωθες δεν έγινε κατανοητό. Ίσως κάποιος το υποτίμησε, το αγνόησε ή το ερμήνευσε διαφορετικά. Αυτές οι εμπειρίες δημιουργούν μια εσωτερική επιφύλαξη. Σε κάνουν να πιστεύεις ότι δεν αξίζει να εκφραστείς, γιατί δεν θα υπάρξει η ανταπόκριση που χρειάζεσαι. Έτσι επιλέγεις να προστατευτείς αποφεύγοντας την έκθεση, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι μένεις μόνη μέσα σε αυτό που νιώθεις.
Η ανάγκη να μην επιβαρύνεις τους άλλους.
Συχνά σκέφτεσαι ότι οι άλλοι έχουν ήδη τα δικά τους θέματα. Δεν θέλεις να προσθέσεις κάτι ακόμη. Αυτή η στάση δείχνει ευαισθησία, αλλά ταυτόχρονα σε απομακρύνει από το να μοιραστείς. Υποθέτεις ότι το να εκφραστείς θα δημιουργήσει βάρος, χωρίς να αφήνεις χώρο για την πιθανότητα ότι μπορεί να δημιουργήσει σύνδεση. Η σχέση όμως δεν είναι μονόπλευρη. Όταν δεν μοιράζεσαι, δεν δίνεις στον άλλον τη δυνατότητα να σε πλησιάσει πραγματικά.
Η συνήθεια της αυτονομίας γίνεται εμπόδιο.
Όσο περισσότερο μαθαίνεις να διαχειρίζεσαι μόνη σου τα δύσκολα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ζητήσεις στήριξη. Η αυτονομία γίνεται κομμάτι της ταυτότητάς σου. Νιώθεις ότι πρέπει να τα καταφέρνεις χωρίς βοήθεια, ότι αυτό είναι το σωστό. Όμως αυτή η στάση σε απομονώνει. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου, αλλά γιατί δεν τους επιτρέπεις να συμμετέχουν σε αυτό που ζεις. Η αυτονομία είναι σημαντική, αλλά όταν γίνεται απόλυτη, περιορίζει τη σχέση.
Η ευαλωτότητα ως μορφή σύνδεσης.
Το να δείξεις τι πραγματικά νιώθεις δεν σε αποδυναμώνει. Σε φέρνει πιο κοντά στους άλλους. Η σύνδεση δεν δημιουργείται μόνο μέσα από τις εύκολες στιγμές, αλλά κυρίως μέσα από εκείνες που αφήνεσαι να φανείς όπως είσαι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εκφράζεις τα πάντα σε όλους. Σημαίνει ότι μπορείς να επιλέξεις πού θα αφήσεις χώρο για αυθεντικότητα. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, αρχίζεις να βλέπεις ότι η έκθεση δεν οδηγεί απαραίτητα σε απόρριψη, αλλά συχνά σε κατανόηση.
Ο φόβος να φανείς αδύναμη δεν είναι τυχαίος. Έχει δημιουργηθεί μέσα από εμπειρίες, αντιλήψεις και τρόπους που έμαθες να προστατεύεσαι. Όμως αυτή η προστασία έχει και ένα κόστος. Σε κρατά σε απόσταση από το να ζήσεις τις σχέσεις σου πιο ουσιαστικά. Όταν αρχίζεις να αφήνεις λίγο χώρο για αυτό που πραγματικά νιώθεις, χωρίς να το φιλτράρεις υπερβολικά, κάτι αλλάζει. Δεν χάνεις τον έλεγχο. Αποκτάς μια πιο αληθινή επαφή με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Και εκεί η δύναμη αποκτά ένα διαφορετικό νόημα. Δεν είναι μόνο στο να αντέχεις, αλλά και στο να επιτρέπεις να σε δουν όπως πραγματικά είσαι.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
