Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που είσαι μαζί με το παιδί σου, αλλά δεν είσαι πραγματικά παρούσα. Το κινητό βρίσκεται στο χέρι σου ή δίπλα σου και τραβά την προσοχή σου χωρίς να το καταλάβεις. Μπορεί να πιστεύεις ότι πρόκειται για λίγα λεπτά, κάτι μικρό και ασήμαντο. Όμως αυτά τα μικρά διαστήματα επαναλαμβάνονται και δημιουργούν μια νέα μορφή απόστασης. Δεν είναι εμφανής, δεν έχει ένταση, αλλά υπάρχει. Και όσο περισσότερο συμβαίνει, τόσο επηρεάζει τον τρόπο που σχετίζεσαι με το παιδί σου.
Η προσοχή μοιράζεται και χάνει την ποιότητά της.
Όταν κοιτάς το κινητό ενώ το παιδί σου μιλά ή παίζει δίπλα σου, η προσοχή σου δεν είναι πλήρης. Μπορεί να ακούς, αλλά δεν είσαι πραγματικά συγκεντρωμένη. Το παιδί όμως αντιλαμβάνεται αυτή τη διαφορά. Δεν χρειάζεται να του πεις κάτι. Νιώθει πότε είσαι εκεί και πότε όχι. Η ποιότητα της προσοχής δεν αφορά τη διάρκεια, αλλά την παρουσία. Ακόμη και λίγα λεπτά ουσιαστικής επαφής έχουν μεγαλύτερη αξία από περισσότερο χρόνο με διασπασμένη προσοχή.
Το παιδί μαθαίνει πού βρίσκεται η προτεραιότητα.
Τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο από όσα λες, αλλά κυρίως από όσα κάνεις. Όταν το κινητό εμφανίζεται συνεχώς ανάμεσάσ σας, το παιδί αρχίζει να καταλαβαίνει ότι κάτι άλλο έχει προτεραιότητα. Δεν το εκφράζει απαραίτητα με λόγια, αλλά το εσωτερικεύει. Μπορεί να αρχίσει να ζητά περισσότερη προσοχή ή να αποσύρεται. Σε κάθε περίπτωση, προσπαθεί να προσαρμοστεί σε αυτό που βιώνει.
Η επικοινωνία γίνεται πιο επιφανειακή.
Όταν διακόπτεσαι συχνά από το κινητό, οι συζητήσεις δεν προλαβαίνουν να αναπτυχθούν. Μένουν σε ένα πιο επιφανειακό επίπεδο. Δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει ροή. Το παιδί μπορεί να σταματήσει να προσπαθεί να σου πει κάτι, γιατί βλέπει ότι η προσοχή σου δεν παραμένει σταθερή. Έτσι, χάνεται η δυνατότητα για πιο ουσιαστική επικοινωνία.
Η παρουσία αντικαθίσταται από απλή συνύπαρξη.
Το να βρίσκεστε στον ίδιο χώρο δεν σημαίνει ότι υπάρχει σύνδεση. Μπορεί να κάθεστε μαζί, αλλά ο καθένας να είναι απορροφημένος σε κάτι διαφορετικό. Το κινητό ενισχύει αυτή τη μορφή συνύπαρξης χωρίς επαφή. Η παρουσία όμως είναι κάτι πιο ενεργό. Απαιτεί να είσαι εκεί με πρόθεση, όχι απλώς σωματικά.
Η συνήθεια γίνεται φυσιολογική.
Όσο περισσότερο χρησιμοποιείς το κινητό μπροστά στο παιδί, τόσο πιο φυσιολογικό γίνεται αυτό το μοτίβο. Δεν φαίνεται πια σαν κάτι που παρεμβάλλεται, αλλά σαν μέρος της καθημερινότητας. Αυτό επηρεάζει και το ίδιο το παιδί. Μαθαίνει να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο, να αναζητά και εκείνο συνεχώς εξωτερικά ερεθίσματα.
Η επαφή χρειάζεται μικρές, συνειδητές παύσεις.
Δεν χρειάζεται να απομακρύνεις την τεχνολογία από τη ζωή σου για να αλλάξει η κατάσταση. Χρειάζεται να δημιουργήσεις στιγμές όπου το κινητό δεν υπάρχει. Μικρά διαστήματα μέσα στη μέρα όπου η προσοχή σου είναι αποκλειστικά στο παιδί. Αυτές οι στιγμές, όσο απλές κι αν είναι, ενισχύουν τη σύνδεση.
Η σχέση χτίζεται μέσα από την παρουσία.
Το παιδί δεν χρειάζεται συνεχώς δραστηριότητες ή κάτι εντυπωσιακό. Χρειάζεται να νιώθει ότι το βλέπεις, ότι το ακούς και ότι είσαι εκεί. Αυτή η αίσθηση δεν δημιουργείται μέσα από μεγάλα γεγονότα, αλλά μέσα από την καθημερινή επαφή. Όταν η παρουσία σου είναι ουσιαστική, η σχέση γίνεται πιο σταθερή.
Το κινητό δεν είναι από μόνο του το πρόβλημα. Το πώς χρησιμοποιείται είναι αυτό που κάνει τη διαφορά. Όταν μπαίνει ανάμεσα σε εσένα και το παιδί σου, δημιουργεί μια απόσταση που δεν φαίνεται άμεσα αλλά επηρεάζει τη σχέση. Όταν όμως αρχίζεις να δίνεις προτεραιότητα στην παρουσία, ακόμη και σε μικρές στιγμές, αυτή η απόσταση μειώνεται. Και τότε η καθημερινότητα αποκτά ξανά ουσιαστική σύνδεση.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
