Θέλεις να προστατεύσεις το παιδί σου. Είναι μια φυσική ανάγκη που ξεκινά από την αγάπη και την ευθύνη που νιώθεις. Θέλεις να το κρατήσεις μακριά από δυσκολίες, απογοητεύσεις και κινδύνους. Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη φροντίδα και στην υπερπροστασία. Και όταν αυτή η γραμμή ξεπεραστεί, η προστασία δεν ενισχύει το παιδί αλλά το περιορίζει. Η πρόθεση μπορεί να είναι καλή, αλλά το αποτέλεσμα συχνά είναι ότι το παιδί δεν μαθαίνει να στέκεται μόνο του.
Η εμπειρία αντικαθίσταται από καθοδήγηση.
Όταν παρεμβαίνεις συνεχώς για να βοηθήσεις ή να προλάβεις δυσκολίες, το παιδί δεν προλαβαίνει να δοκιμάσει μόνο του. Δεν είναι ότι δεν θέλει να μάθει. Είναι ότι δεν του δίνεται ο χώρος. Μαθαίνει τι πρέπει να κάνει μέσα από εσένα, όχι μέσα από τη δική του εμπειρία. Αυτό όμως περιορίζει την ικανότητά του να παίρνει πρωτοβουλίες και να βρίσκει λύσεις.
Το λάθος γίνεται κάτι που πρέπει να αποφεύγεται.
Αν προσπαθείς να προστατεύσεις το παιδί από κάθε πιθανό λάθος, του περνάς το μήνυμα ότι το λάθος είναι κάτι επικίνδυνο. Όμως τα λάθη είναι βασικό μέρος της μάθησης. Μέσα από αυτά καταλαβαίνει τι λειτουργεί και τι όχι. Όταν το απομακρύνεις από αυτή τη διαδικασία, μειώνεις τις ευκαιρίες του να εξελιχθεί.
Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται.
Η αυτοπεποίθηση δεν έρχεται από το να του λες ότι μπορεί, αλλά από το να το βιώνει. Όταν το παιδί καταφέρνει κάτι μόνο του, ακόμη και κάτι μικρό, ενισχύεται η αίσθηση ότι μπορεί να τα καταφέρει. Αν όμως όλα γίνονται με τη δική σου παρέμβαση, δεν αποκτά αυτή τη βεβαιότητα. Μπορεί να αρχίσει να αμφιβάλλει για τις δυνατότητές του.
Η εξάρτηση γίνεται τρόπος λειτουργίας.
Όσο περισσότερο παρεμβαίνεις, τόσο περισσότερο το παιδί συνηθίζει να στηρίζεται σε εσένα. Δεν είναι επιλογή του. Είναι το περιβάλλον που διαμορφώνεται. Αν δεν χρειάζεται να πάρει αποφάσεις ή να αντιμετωπίσει δυσκολίες, δεν αναπτύσσει την ικανότητα να το κάνει. Έτσι, η εξάρτηση γίνεται κάτι φυσιολογικό για εκείνο.
Η ανθεκτικότητα δεν αναπτύσσεται.
Η ανθεκτικότητα χτίζεται μέσα από μικρές δυσκολίες. Όταν το παιδί μαθαίνει να διαχειρίζεται απογοητεύσεις, αποτυχίες ή καθυστερήσεις, αποκτά εσωτερική δύναμη. Αν όμως προσπαθείς να αφαιρέσεις κάθε δυσκολία από τη ζωή του, δεν του δίνεις την ευκαιρία να αναπτύξει αυτή την ικανότητα. Έτσι, μπορεί να δυσκολευτεί περισσότερο όταν βρεθεί μπροστά σε πραγματικές προκλήσεις.
Η πρόθεση χρειάζεται επανεξέταση.
Δεν χρειάζεται να σταματήσεις να προστατεύεις το παιδί σου. Χρειάζεται να παρατηρήσεις πότε η προστασία γίνεται υπερβολική. Να αναρωτηθείς αν παρεμβαίνεις για το καλό του παιδιού ή για να μειώσεις τη δική σου ανησυχία. Αυτή η διάκριση είναι σημαντική γιατί καθορίζει τον τρόπο που λειτουργείς.
Ο χώρος για αυτονομία είναι απαραίτητος.
Το παιδί δεν χρειάζεται πλήρη ελευθερία χωρίς όρια. Χρειάζεται χώρο μέσα σε ένα ασφαλές πλαίσιο. Να δοκιμάζει, να κάνει λάθη, να βρίσκει λύσεις. Όταν υπάρχει αυτή η ισορροπία, η ανάπτυξή του γίνεται πιο ολοκληρωμένη. Δεν νιώθει μόνο προστατευμένο, αλλά και ικανό.
Η υπερπροστασία δεν φαίνεται πάντα αρνητική. Συχνά μοιάζει με φροντίδα και ενδιαφέρον. Όμως όταν δεν αφήνει χώρο για εμπειρία και πρωτοβουλία, στερεί από το παιδί βασικά εφόδια. Η αυτονομία δεν σημαίνει ότι το αφήνεις μόνο του. Σημαίνει ότι είσαι δίπλα του χωρίς να το αντικαθιστάς. Και αυτή η στάση είναι που το βοηθά να μεγαλώσει με μεγαλύτερη σιγουριά.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
