Υπάρχουν φορές που πιστεύεις ότι είσαι ένας ήρεμος άνθρωπος επειδή δεν φωνάζεις, δεν μαλώνεις και δεν δείχνεις εύκολα τον θυμό σου. Μπορεί να αποφεύγεις τις συγκρούσεις, να λες πάντα ότι όλα είναι καλά και να προσπαθείς να κρατάς τις ισορροπίες με όλους γύρω σου. Ίσως να έχεις μάθει ότι ο θυμός είναι κάτι αρνητικό, κάτι που πρέπει να κρύβεται ή να καταπιέζεται. Έτσι, κάθε φορά που νιώθεις ενόχληση, απογοήτευση ή αδικία, προσπαθείς να την κλείσεις μέσα σου. Όμως το να μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να θυμώσει δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι πραγματικά ήρεμη. Πολλές φορές σημαίνει ότι έχεις μάθει να μη δίνεις χώρο στα συναισθήματά σου. Ο θυμός δεν εξαφανίζεται επειδή τον αγνοείς. Συνήθως μένει μέσα σου και βρίσκει άλλους τρόπους να εμφανιστεί.
Ο θυμός δεν είναι πάντα εχθρός.
Πολλές γυναίκες έχουν μεγαλώσει με την ιδέα ότι πρέπει να είναι ήπιες, ευγενικές και υπομονετικές. Ότι δεν είναι σωστό να θυμώνουν, να αντιδρούν ή να λένε δυνατά ότι κάτι τις πλήγωσε. Έτσι, όταν νιώθεις θυμό, μπορεί να αισθάνεσαι ενοχή ή να σκέφτεσαι ότι κάτι κάνεις λάθος. Στην πραγματικότητα όμως ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα. Δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Είναι ένα μήνυμα. Σου δείχνει ότι κάτι σε ενόχλησε, ότι κάποια ανάγκη σου αγνοήθηκε ή ότι κάποιο όριο παραβιάστηκε. Αν κάποιος σε προσβάλλει και εσύ θυμώσεις, αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι κακός άνθρωπος. Αν κουράζεσαι επειδή όλοι ζητούν από εσένα και κανείς δεν σε ρωτά πώς είσαι, ο θυμός σου ίσως προσπαθεί να σου πει ότι έχεις φτάσει στα όριά σου. Ο θυμός γίνεται πρόβλημα όταν σε ελέγχει. Όχι όταν υπάρχει.
Η καταπίεση δεν είναι ηρεμία.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ηρεμία και στην καταπίεση. Η ηρεμία σημαίνει ότι αναγνωρίζεις αυτό που νιώθεις και το διαχειρίζεσαι. Η καταπίεση σημαίνει ότι προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν νιώθει τίποτα. Μπορεί να λες μέσα σου ότι δεν πειράζει ενώ στην πραγματικότητα έχεις πληγωθεί. Να χαμογελάς ενώ είσαι θυμωμένη. Να συνεχίζεις κανονικά ενώ μέσα σου έχεις ένταση. Όταν το κάνεις αυτό για πολύ καιρό, αρχίζεις να απομακρύνεσαι από τα πραγματικά σου συναισθήματα. Δεν ξέρεις πια τι σε ενοχλεί, τι σε πιέζει και τι έχεις ανάγκη. Συνηθίζεις να αντέχεις. Αλλά το ότι αντέχεις δεν σημαίνει ότι είσαι καλά.
Ο θυμός που δεν εκφράζεται βρίσκει άλλες εξόδους.
Ένας θυμός που μένει συνεχώς μέσα σου δεν εξαφανίζεται. Συχνά αλλάζει μορφή. Μπορεί να εμφανιστεί ως συνεχής εκνευρισμός για μικρά πράγματα. Να νευριάζεις με κάτι ασήμαντο ενώ στην πραγματικότητα κουβαλάς πολλά μεγαλύτερα συναισθήματα. Μπορεί να γίνει κούραση, απογοήτευση ή μια αίσθηση ότι δεν αντέχεις άλλο. Μερικές φορές εκφράζεται προς τον εαυτό σου. Αντί να θυμώσεις με εκείνον που σε πλήγωσε, θυμώνεις με εσένα. Κατηγορείς τον εαυτό σου, νιώθεις ενοχές ή πιστεύεις ότι έπρεπε να είχες κάνει περισσότερα. Άλλες φορές ο θυμός βγαίνει έμμεσα. Με απομάκρυνση, παθητικότητα, σιωπή ή ψυχρότητα. Μπορεί να λες ότι δεν έχεις πρόβλημα αλλά να απομακρύνεσαι συναισθηματικά από τους άλλους. Το συναίσθημα παραμένει εκεί ακόμη κι αν αλλάξει πρόσωπο.
Γιατί δυσκολεύεσαι να θυμώσεις.
Ίσως να έμαθες από μικρή ότι δεν έπρεπε να δημιουργείς προβλήματα. Να είσαι καλό παιδί, ήσυχη και συνεργάσιμη. Ίσως κάθε φορά που εξέφραζες θυμό να σε έκαναν να νιώθεις υπερβολική ή αχάριστη. Μπορεί επίσης να φοβάσαι ότι αν θυμώσεις θα χάσεις ανθρώπους. Ότι θα σε απορρίψουν ή θα σε θεωρήσουν δύσκολη. Έτσι επιλέγεις τη σιωπή. Μόνο που αυτή η σιωπή συχνά έχει κόστος. Γιατί ενώ προστατεύεις τους άλλους από τη δυσφορία σου, αφήνεις τον εαυτό σου χωρίς φωνή. Με τον καιρό αρχίζεις να βάζεις τις ανάγκες όλων πάνω από τις δικές σου. Και κάποια στιγμή νιώθεις άδεια χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί.
Το να αναγνωρίζεις τον θυμό σου είναι πράξη φροντίδας.
Το πρώτο βήμα δεν είναι να φωνάξεις ούτε να ξεσπάσεις. Είναι να παραδεχτείς τι νιώθεις. Να πεις στον εαυτό σου ότι ναι, αυτό με πείραξε. Ναι, με αδίκησε. Ναι, κουράστηκα.Ο θυμός δεν χρειάζεται πάντα να εκφράζεται δυνατά. Μπορεί να γίνει όριο. Μπορεί να γίνει μια ειλικρινής συζήτηση. Μπορεί να γίνει η απόφαση να σταματήσεις να ανέχεσαι κάτι που σε πληγώνει. Όταν αναγνωρίζεις το συναίσθημά σου, δεν γίνεσαι πιο επιθετική. Γίνεσαι πιο ειλικρινής με τον εαυτό σου. Και αυτή η ειλικρίνεια είναι απαραίτητη για να υπάρχει πραγματική εσωτερική ηρεμία.
Η πραγματική ηρεμία έχει χώρο για όλα τα συναισθήματα.
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η ηρεμία σημαίνει απουσία θυμού. Στην πραγματικότητα, όμως, ηρεμία σημαίνει να μπορείς να χωράς όλα όσα νιώθεις, χωρίς να τα αρνείσαι. Μπορείς να είσαι ήρεμη και ταυτόχρονα θυμωμένη. Μπορείς να είσαι ευγενική και ταυτόχρονα να λες όχι. Μπορείς να αγαπάς κάποιον και παράλληλα να αναγνωρίζεις ότι σε πλήγωσε. Η συναισθηματική ωριμότητα δεν βρίσκεται στην άρνηση των δύσκολων συναισθημάτων. Βρίσκεται στην αποδοχή τους.
Ο θυμός δεν σε κάνει λιγότερο καλή. Σε κάνει άνθρωπο.Ίσως τελικά η ερώτηση να μην είναι αν θυμώνεις. Ίσως να είναι αν επιτρέπεις στον εαυτό σου να το παραδεχτεί. Γιατί πολλές φορές πίσω από τη σιωπή δεν υπάρχει γαλήνη. Υπάρχει ένας θυμός που περιμένει να ακουστεί. Και όταν του δώσεις χώρο, μπορεί να γίνει όχι καταστροφή αλλά κατανόηση. Όχι σύγκρουση αλλά αλλαγή. Όχι βάρος αλλά ένα βήμα πιο κοντά σε εσένα.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
