Η υπομονή θεωρείται σχεδόν αυτονόητα θετική. Από μικρή ηλικία μαθαίνεις ότι το να περιμένεις είναι ένδειξη ωριμότητας, ότι όποιος δεν βιάζεται έχει βάθος, ότι ο ήρεμος άνθρωπος είναι και ο δυνατός άνθρωπος. Όμως η υπομονή δεν είναι πάντα αρετή. Η αξία της δεν κρίνεται από τη διάρκεια της αναμονής, αλλά από το κίνητρο πίσω από αυτήν. Υπάρχουν φορές που δεν περιμένεις επειδή εμπιστεύεσαι τη διαδικασία ή επειδή ξέρεις ότι κάτι χρειάζεται χρόνο. Περιμένεις επειδή η κίνηση σε φοβίζει. Επειδή το να μιλήσεις, να ζητήσεις ή να αποφασίσεις φέρνει μαζί του έκθεση. Κι εκεί η υπομονή δεν είναι στάση δύναμης. Είναι πάγωμα μεταμφιεσμένο σε ωριμότητα.
Όταν φοβάσαι να χαλάσεις την εικόνα σου.
Σε πολλές καταστάσεις, η σιωπή σου δεν έχει να κάνει με κατανόηση ή ψυχραιμία. Έχει να κάνει με το πώς θέλεις να σε βλέπουν. Δεν θέλεις να χαρακτηριστείς ανυπόμονη, απαιτητική ή έντονη. Προτιμάς να κρατήσεις ένα προφίλ ισορροπημένου ανθρώπου, ακόμη κι αν μέσα σου υπάρχει ανάγκη να μιλήσεις. Κάθε φορά που επιλέγεις να μην τοποθετηθείς για να διατηρήσεις αυτή την εικόνα, η υπομονή λειτουργεί σαν προστατευτικό φίλτρο. Δεν προστατεύει τη σχέση ή την κατάσταση. Προστατεύει την ταυτότητά σου από πιθανή κριτική. Και αυτό δεν είναι αρετή. Είναι διαχείριση εντυπώσεων.
Όταν δεν θέλεις να πάρεις την ευθύνη της απόφασης.
Κάθε απόφαση έχει συνέπειες. Αν πάρεις θέση, αν πεις τι θέλεις, αν αλλάξεις κατεύθυνση, τότε αναλαμβάνεις και το αποτέλεσμα. Η αναμονή, αντίθετα, κρατά τα πράγματα σε μια ουδέτερη ζώνη. Μπορείς πάντα να πεις ότι έδωσες χρόνο, ότι δεν ήθελες να βιαστείς. Έτσι αποφεύγεις το βάρος της ευθύνης. Αν κάτι δεν πάει καλά, δεν φταις, γιατί δεν έκανες κίνηση. Όμως αυτή η μορφή υπομονής δεν βασίζεται σε σκέψη ή στρατηγική. Βασίζεται στον φόβο του λάθους και της έκθεσης.
Όταν περιμένεις κάποιον άλλον να κάνει το πρώτο βήμα.
Υπάρχουν στιγμές που η αναμονή μοιάζει έξυπνη. Λες θα δω πρώτα τι θα κάνει ο άλλος. Στην πραγματικότητα, όμως, μπορεί να πρόκειται για δισταγμό. Αν δεν κινηθείς πρώτη, δεν ρισκάρεις να απορριφθείς, να παρεξηγηθείς ή να εκτεθείς. Η υπομονή γίνεται τρόπος να κρατήσεις τον εαυτό σου ασφαλή. Όμως όσο περιμένεις τον άλλον, παραδίδεις και τον έλεγχο της κατάστασης. Δεν επιλέγεις, απλώς αντιδράς όταν έρθει η στιγμή. Και αυτό δεν είναι δύναμη. Είναι αναβολή ρίσκου.
Όταν συνηθίζεις να βάζεις τον εαυτό σου τελευταίο.
Μπορεί να έχεις μάθει ότι το να κάνεις πίσω είναι ένδειξη γενναιοδωρίας. Να δίνεις χρόνο στους άλλους, να μην πιέζεις, να περιμένεις. Αν όμως αυτό γίνεται σταθερό μοτίβο, τότε δεν πρόκειται για καλοσύνη. Είναι συνήθεια να μην διεκδικείς χώρο. Η υπομονή σε αυτή την περίπτωση δεν εκφράζει αντοχή. Εκφράζει δυσκολία να πεις τι χρειάζεσαι. Και όσο περισσότερο περιμένεις, τόσο περισσότερο συνηθίζεις να μην προτεραιοποιείς τον εαυτό σου.
Όταν μέσα σου υπάρχει ανησυχία αλλά δεν τη λες.
Η αληθινή υπομονή συνοδεύεται από εσωτερική ηρεμία. Υπάρχει σταθερότητα, όχι ένταση. Αν όμως περιμένεις ενώ μέσα σου υπάρχει διαρκής σκέψη, αμφιβολία ή άγχος, τότε η στάση σου δεν είναι γαλήνια. Είναι διστακτική. Κρατάς τον εαυτό σου σε αναμονή, ενώ κάτι μέσα σου ζητά κίνηση. Αυτή η εσωτερική αντίφαση είναι ένδειξη ότι η υπομονή δεν προκύπτει από επιλογή αλλά από φόβο.
Η υπομονή είναι πολύτιμη όταν είναι συνειδητή. Όταν επιλέγεις να περιμένεις επειδή ξέρεις γιατί το κάνεις και τι εξυπηρετεί. Όταν όμως μένεις ακίνητη για να μη ρισκάρεις, να μη φανείς ή να μη αναλάβεις την ευθύνη μιας κίνησης, τότε δεν πρόκειται για αρετή. Είναι φόβος που φορά το προσωπείο της ωριμότητας. Η διαφορά δεν φαίνεται στο πόσο χρόνο περιμένεις. Φαίνεται στο αν η αναμονή σε ηρεμεί ή σε κρατά δεμένη.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
