Η καλοσύνη θεωρείται αυτονόητα θετική ιδιότητα. Είναι συνδεδεμένη με την ενσυναίσθηση, την προσφορά, τη γενναιοδωρία. Κανείς δεν σε προειδοποιεί ότι μπορεί να αποκτήσει και σκοτεινή πλευρά. Όχι επειδή αλλάζει η πρόθεσή σου, αλλά επειδή αλλάζει η ισορροπία. Η καλοσύνη γίνεται αυτοσαμποτάζ όταν παύει να είναι επιλογή και γίνεται υποχρέωση, όταν δεν προκύπτει από ελευθερία αλλά από φόβο, ανάγκη αποδοχής ή εσωτερική πίεση να είσαι πάντα εκεί για όλους.
Όταν η καλοσύνη γίνεται εργαλείο αποδοχής.
Αν παρατηρήσεις προσεκτικά, θα δεις ότι μερικές φορές η καλοσύνη λειτουργεί σαν ασπίδα. Είσαι καλή για να μην απορριφθείς. Εξυπηρετείς για να είσαι απαραίτητη. Προσφέρεις για να έχεις θέση. Σε αυτή την περίπτωση, η πράξη δεν είναι απλώς πράξη φροντίδας. Είναι στρατηγική επιβίωσης. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δίνεις. Είναι ότι δίνεις για να διασφαλίσεις την αποδοχή σου. Κάθε φορά που συνδέεις την αξία σου με το πόσο χρήσιμη είσαι, μετατρέπεις την καλοσύνη σε μηχανισμό αυτοεπιβεβαίωσης. Αν η αγάπη που λαμβάνεις εξαρτάται από τη διαθεσιμότητά σου, τότε σταδιακά μαθαίνεις να μην υπάρχεις χωρίς ρόλο. Και αυτή η συνθήκη διαβρώνει την αυτοεκτίμησή σου με τρόπο αθόρυβο αλλά σταθερό.
Όταν η καλοσύνη αντικαθιστά τα όρια.
Υπάρχει μια λεπτή διαφορά ανάμεσα στη φροντίδα και στη διαρκή διαθεσιμότητα. Η καλοσύνη δεν σημαίνει ότι είσαι πάντα διαθέσιμη. Όταν όμως λες ναι ενώ μέσα σου υπάρχει αντίσταση, όταν αναλαμβάνεις περισσότερα από όσα αντέχεις, όταν παρατείνεις τη συζήτηση ενώ χρειάζεσαι παύση, τότε η καλοσύνη σου λειτουργεί εις βάρος σου. Δεν χρειάζεται κάποιος να σε εκμεταλλευτεί για να κουραστείς. Αρκεί να αγνοείς συστηματικά τα δικά σου όρια. Το σώμα κουράζεται, η διάθεση βαραίνει, και η σχέση με τον εαυτό σου φθείρεται. Η καλοσύνη χωρίς όρια δεν είναι γενναιοδωρία. Είναι υπέρβαση που συσσωρεύει δυσαρέσκεια.
Όταν η καλοσύνη κρύβει φόβο σύγκρουσης.
Σε πολλές περιπτώσεις, η καλοσύνη χρησιμοποιείται για να αποφευχθεί η ένταση. Δεν μιλάς για αυτό που σε ενοχλεί γιατί δεν θέλεις να ταράξεις το κλίμα. Δεν εκφράζεις διαφωνία γιατί δεν θέλεις να φανείς δύσκολη. Επιλέγεις την ευγένεια αντί της ειλικρίνειας. Στην αρχή αυτό φαίνεται ώριμο. Με τον χρόνο όμως, αρχίζεις να συσσωρεύεις ανείπωτα. Η καλοσύνη σου γίνεται φίλτρο που φιλτράρει και τη δική σου φωνή. Η αποφυγή σύγκρουσης σε προστατεύει προσωρινά, αλλά μακροπρόθεσμα σε απομακρύνει από την αυθεντική σου θέση μέσα στη σχέση.
Όταν η καλοσύνη σε αποσυνδέει από τον θυμό.
Ο θυμός δεν είναι εχθρός. Είναι δείκτης ορίων. Όταν όμως θεωρείς ότι η καλοσύνη σημαίνει να μην θυμώνεις ποτέ, τότε καταπνίγεις ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχικής σου λειτουργίας. Μαθαίνεις να χαμηλώνεις την ένταση, να ελαχιστοποιείς τα παράπονα, να δικαιολογείς τους άλλους. Με τον καιρό, χάνεις την ικανότητα να αναγνωρίζεις πότε κάτι σε αδικεί. Η συνεχής κατανόηση μετατρέπεται σε ανοχή. Και η ανοχή, όταν δεν συνοδεύεται από αυτοσεβασμό, καταλήγει σε εσωτερική διάβρωση.
Όταν η καλοσύνη γίνεται μονόδρομη προσφορά.
Μια σχέση δεν χρειάζεται απόλυτη ισότητα για να είναι υγιής. Χρειάζεται όμως αμοιβαιότητα. Αν δίνεις διαρκώς χωρίς να λαμβάνεις, αν είσαι πάντα ο σταθερός πόλος στήριξης χωρίς να στηρίζεσαι, τότε κάτι δεν ισορροπεί. Η καλοσύνη σου δεν ανανεώνεται. Καταναλώνεται. Δεν πρόκειται για λογιστική ανταλλαγή. Πρόκειται για ενεργειακή ροή. Όταν η ροή κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση, η φθορά είναι αναπόφευκτη.
Όταν η καλοσύνη γίνεται ταυτότητα.
Υπάρχει και μια πιο βαθιά εκδοχή. Όταν η καλοσύνη δεν είναι απλώς συμπεριφορά αλλά ο πυρήνας της ταυτότητάς σου. Αν πιστεύεις ότι ο ρόλος σου είναι να είσαι η ήρεμη, η υποστηρικτική, η κατανοητική, τότε κάθε απόκλιση από αυτόν τον ρόλο σε γεμίζει ενοχή. Δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να κουραστεί, να αρνηθεί, να αμφισβητήσει. Αυτή όμως η ταύτιση σε περιορίζει. Δεν είσαι μόνο καλή. Είσαι και σύνθετη, και αντιφατική, και με ανάγκες. Όταν όμως η καλοσύνη γίνεται υποχρεωτική ταυτότητα, παύει να είναι επιλογή και γίνεται φυλακή.
Η καλοσύνη δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου στο όνομά της. Όταν η προσφορά δεν συνοδεύεται από αυτοσεβασμό, όταν η φροντίδα δεν περιλαμβάνει και εσένα, όταν η αποδοχή των άλλων κοστίζει τη δική σου αυθεντικότητα. Αντίθετα, η ισορροπημένη καλοσύνη δεν σε εξαντλεί. Σε εκφράζει. Και αυτή η διάκριση είναι το σημείο όπου σταματά το αυτοσαμποτάζ και αρχίζει η συνειδητή παρουσία.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
