Υπάρχουν περίοδοι που νιώθεις ότι απλώς τα βγάζεις πέρα. Κάνεις όσα χρειάζονται, ανταποκρίνεσαι στις υποχρεώσεις, συνεχίζεις. Από έξω μπορεί να φαίνεται ότι λειτουργείς κανονικά. Από μέσα όμως υπάρχει μια μόνιμη ένταση, σαν να μην υπάρχει ποτέ πραγματική παύση. Αυτό που βιώνεις δεν είναι απλώς κούραση. Είναι μια συνθήκη όπου το σώμα και το μυαλό έχουν μάθει να λειτουργούν σαν να υπάρχει συνεχής πίεση. Και όταν αυτό το φαινόμενο κρατά για καιρό, αρχίζει να γίνεται ο τρόπος που ζεις.
Η ένταση μοιάζει φυσιολογική και δεν την αναγνωρίζεις εύκολα.
Όταν έχεις συνηθίσει να λειτουργείς σε κατάσταση επιβίωσης, η ένταση δεν σου φαίνεται κάτι ιδιαίτερο. Δεν τη βλέπεις ως κάτι που πρέπει να αλλάξει, αλλά ως κάτι δεδομένο. Μπορεί να νιώθεις ότι έτσι είναι η καθημερινότητα, ότι έτσι λειτουργούν όλοι. Το σώμα σου όμως παραμένει σε εγρήγορση. Δεν χαλαρώνει εύκολα, ακόμη και όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Μπορεί να μην συνειδητοποιείς πάντα αυτή τη συνεχή ενεργοποίηση εμφανής, αλλά επηρεάζει τη διάθεσή σου, την ενέργειά σου και τον τρόπο που αντιδράς.
Δυσκολεύεσαι να χαλαρώσεις χωρίς ενοχές.
Όταν σταματάς, δεν νιώθεις απαραίτητα ξεκούραση. Μπορεί να νιώθεις ότι χάνεις χρόνο ή ότι θα έπρεπε να κάνεις κάτι πιο χρήσιμο. Η χαλάρωση δεν έρχεται φυσικά. Χρειάζεται προσπάθεια και ακόμη κι έτσι, συνοδεύεται από σκέψεις. Αυτό δείχνει ότι έχεις μάθει να συνδέεις την αξία σου με τη διαρκή δραστηριότητα. Το να μην κάνεις τίποτα δεν βιώνεται ως ανάγκη, αλλά ως κάτι που πρέπει να δικαιολογήσεις.
Εστιάζεις συνεχώς σε ό,τι πρέπει να γίνει.
Η προσοχή σου είναι στραμμένη κυρίως στις υποχρεώσεις. Στο τι εκκρεμεί, στο τι πρέπει να προλάβεις, στο τι δεν έχει ολοκληρωθεί. Ακόμη και όταν κάτι τελειώνει, η σκέψη μετακινείται γρήγορα στο επόμενο. Δεν υπάρχει ένα κενό ώστε να παραμείνεις σε αυτό που τελείωσες ή να νιώσεις ικανοποίηση για αυτό που ολοκλήρωσες. Η σκέψη λειτουργεί σαν λίστα που δεν τελειώνει ποτέ. Αυτό σε κρατά σε συνεχή κίνηση, χωρίς να υπάρχει πραγματική αποφόρτιση.
Η ξεκούραση δεν σε γεμίζει όπως θα περίμενες.
Ακόμη κι όταν βρίσκεις χρόνο να ξεκουραστείς, δεν νιώθεις πάντα ανανεωμένη. Μπορεί να περάσει χρόνος χωρίς δραστηριότητα και παρ’ όλα αυτά να παραμένει η αίσθηση της κόπωσης. Αυτό συμβαίνει γιατί η ξεκούραση δεν είναι μόνο θέμα χρόνου, αλλά και κατάστασης. Αν το σώμα και το μυαλό παραμένουν σε εγρήγορση, δεν υπάρχει πλήρης αποκατάσταση.
Η σκέψη σου κινείται προς το αρνητικό ή το απειλητικό.
Όταν λειτουργείς σαν να αγωνίζεσαι συνεχώς για επιβίωση, ο εγκέφαλος προσπαθεί να εντοπίσει πιθανούς κινδύνους. Αυτό σημαίνει ότι εστιάζεις περισσότερο σε ό,τι μπορεί να πάει λάθος. Δεν είναι ότι δεν βλέπεις τα θετικά, αλλά δεν έχουν την ίδια βαρύτητα. Αυτή η τάση σε κρατά σε εγρήγορση, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει την ένταση και μειώνει την αίσθηση ασφάλειας.
Δυσκολεύεσαι να απολαύσεις τη στιγμή.
Όταν κάτι καλό συμβαίνει, μπορεί να το δεις, αλλά δεν μένεις εύκολα σε αυτό. Η σκέψη μετακινείται γρήγορα στην επόμενη αποστολή σου. Στο τι ακολουθεί, στο τι πρέπει να γίνει, σε κάτι που σε απασχολεί. Η απόλαυση χρειάζεται παρουσία. Όταν το μυαλό είναι συνεχώς στραμμένο στην επόμενη κίνηση, η στιγμή χάνεται πιο εύκολα.
Αυτή η στάση ζωής αυτή έγινε τρόπος λειτουργίας.
Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το παραπάνω σκηνικό δεν είναι προσωρινό. Δεν το βλέπεις ως κάτι που θα περάσει, αλλά ως κάτι που σε χαρακτηρίζει. Έχει γίνει ο τρόπος που λειτουργείς, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει άμεση ανάγκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει. Σημαίνει όμως ότι χρειάζεται να αναγνωριστεί πρώτα.
Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα για αλλαγή.
Το να καταλάβεις ότι λειτουργείς σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξεις τα πάντα άμεσα. Σημαίνει ότι αρχίζεις να βλέπεις τι συμβαίνει μέσα σου. Να αναγνωρίζεις πότε υπάρχει ένταση, πότε δεν αφήνεσαι, πότε πιέζεις τον εαυτό σου χωρίς λόγο. Αυτή η επίγνωση δημιουργεί χώρο για μικρές αλλαγές. Και αυτές οι αλλαγές, με τον χρόνο, μπορούν να μετακινούν τη συνολική σου κατάσταση.
Το να νομίζεις ότι βρίσκεσαι συνεχώς σε ανάγκη επιβίωσης δεν είναι επιλογή που έκανες συνειδητά. Είναι ένας τρόπος που διαμορφώθηκε μέσα από εμπειρίες και ανάγκες. Το σημαντικό είναι ότι μπορείς να αρχίσεις να τον βλέπεις και να τον επαναπροσδιορίζεις. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία, να δημιουργήσεις χώρο για κάτι πιο ήρεμο και πιο σταθερό.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
