Δεν ξεπερνάς πάντα με θεαματικό τρόπο τα γεγονότα. Δεν έρχεται πάντα μια καθαρή στιγμή συνειδητοποίησης όπου λες τώρα είμαι καλά. Συχνά η αλλαγή έχει ήδη συμβεί και απλώς δεν την έχεις αντιληφθεί. Συνεχίζεις να θεωρείς ότι κουβαλάς το ίδιο βάρος, ενώ στην πράξη έχει ελαφρύνει. Το να ξεπερνάς δεν είναι απόφαση. Είναι μετατόπιση που αποκαλύπτεται μέσα από μικρές, καθημερινές ενδείξεις.
Όταν η μνήμη δεν ενεργοποιεί το σώμα.
Υπάρχουν εμπειρίες που κάποτε προκαλούσαν σωματική αντίδραση. Σφίξιμο στο στομάχι, κόμπο στον λαιμό, ταχυπαλμία. Όταν αρχίζεις να θυμάσαι το γεγονός χωρίς να ενεργοποιείται το σώμα σου, κάτι έχει αλλάξει. Η μνήμη παραμένει, αλλά δεν συνοδεύεται από φυσιολογική ένταση. Αυτό είναι ένα από τα πιο καθαρά σημάδια ότι η εμπειρία έχει ενσωματωθεί και δεν σε απειλεί πια.
Όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα.
Όταν κάτι σε πληγώνει, συχνά προσπαθείς να εξηγήσεις, να υπερασπιστείς, να δικαιώσεις τη θέση σου. Αν ξαφνικά διαπιστώνεις ότι δεν σε απασχολεί να αποδείξεις πώς είχαν τα πράγματα, ότι δεν σε καίει να σε καταλάβουν όλοι, τότε η ένταση έχει υποχωρήσει. Η ανάγκη επιβεβαίωσης μειώνεται όταν η εσωτερική σου αφήγηση έχει σταθεροποιηθεί.
Όταν η περιέργεια επιστρέφει.
Οι δύσκολες εμπειρίες περιορίζουν το πεδίο προσοχής. Το μυαλό κολλά στο γεγονός, το αναλύει, το επαναλαμβάνει. Όταν αρχίζεις να ενδιαφέρεσαι ξανά για νέα πράγματα, για άλλες ιδέες, για διαφορετικές εμπειρίες, σημαίνει ότι ο ψυχικός χώρος έχει απελευθερωθεί. Η ενέργεια δεν επενδύεται πια στο παρελθόν αλλά διαχέεται στο παρόν.
Όταν η αφήγησή σου γίνεται πιο σύντομη.
Στην αρχή μιας δύσκολης εμπειρίας, η ιστορία είναι μεγάλη, λεπτομερής, γεμάτη ανάλυση. Όταν την έχεις επεξεργαστεί, η αφήγηση συμπυκνώνεται. Δεν χρειάζεσαι πολλές λέξεις για να περιγράψεις τι έγινε. Δεν είναι επειδή υποτιμάς το γεγονός, αλλά επειδή δεν σε καθορίζει πια. Η συντομία δείχνει ενσωμάτωση.
Όταν δεν αποφεύγεις τα σχετικά ερεθίσματα.
Στην αρχική φάση αποφεύγεις μέρη, ανθρώπους ή καταστάσεις που συνδέονται με την εμπειρία. Αν κάποια στιγμή βρεθείς σε παρόμοιο περιβάλλον χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να απομακρυνθείς, τότε η σχέση σου με το παρελθόν έχει αλλάξει. Δεν σημαίνει ότι όλα είναι αδιάφορα. Σημαίνει ότι δεν χρειάζεται να προστατευτείς από αυτά.
Όταν δεν αναζητάς πια εσωτερική επιβεβαίωση.
Υπάρχει μια φάση όπου αναρωτιέσαι αν όντως έχεις ξεπεράσει κάτι. Εξετάζεις τα συναισθήματά σου, αναλύεις τις αντιδράσεις σου. Όταν αυτό σταματά να είναι κεντρικό θέμα σκέψης, όταν δεν αξιολογείς διαρκώς την πρόοδό σου, τότε η διαδικασία έχει ωριμάσει και παύει να είναι έργο υπό εξέλιξη αλλά γίνεται δεδομένο.
Το ξεπέρασμα ενός γεγονότος δεν μοιάζει πάντα με λύτρωση. Μοιάζει συχνά με ουδετερότητα. Δεν υπάρχει έντονη χαρά ούτε έντονη λύπη. Υπάρχει απλώς απουσία βάρους. Αν περιμένεις μια δραματική αίσθηση κλεισίματος, ίσως δεν αναγνωρίσεις ότι ήδη έχεις προχωρήσει. Η αλλαγή φαίνεται στις λεπτομέρειες. Στο σώμα, στη γλώσσα, στην απουσία ανάγκης να επιστρέφεις συνεχώς εκεί. Και όταν το αντιληφθείς, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι έχεις ήδη αφήσει πίσω κάτι που κάποτε πίστευες ότι θα σε συνοδεύει για πάντα.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
