Στην καθημερινότητα, χωρίς να το καταλαβαίνεις, συχνά μπαίνεις σε ρόλους. Λες ναι ενώ θέλεις να πεις όχι. Χαμογελάς ενώ μέσα σου είσαι κουρασμένη. Συμφωνείς απλώς για να μη φανείς δύσκολη. Το κάνεις από συνήθεια, από φόβο ή από ανάγκη. Και σιγά σιγά, ξεχνάς ποια πραγματικά είσαι.
Ο ρόλος της δυνατής.
Μπορεί να παίζεις τη δυνατή. Εκείνη που τα προλαβαίνει όλα, δεν ζητάει τίποτα, αντέχει χωρίς να παραπονιέται. Ίσως να νομίζεις ότι αυτό περιμένουν οι άλλοι από σένα. Ίσως να πιστεύεις ότι μόνο έτσι θα σε σεβαστούν. Αλλά αυτός ο ρόλος έχει κόστος. Σε απομακρύνει από τις ανάγκες σου και δεν σου επιτρέπει να ζητήσεις βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι.
Ο ρόλος της ευχάριστης.
Άλλες φορές, παίρνεις τον ρόλο της ευχάριστης. Της διακριτικής, της χαμηλών τόνων. Δεν ενοχλείς, δεν φέρνεις αντιρρήσεις, αποφεύγεις τις συγκρούσεις. Θέλεις να σε συμπαθούν. Θέλεις να σε αποδέχονται. Κι έτσι, καταπιέζεις τη γνώμη σου, μειώνεις τον εαυτό σου και δέχεσαι πράγματα που δεν σου ταιριάζουν.
Ο ρόλος της τέλειας.
Μπορεί να είσαι εκείνη που τα κάνει όλα σωστά. Δουλεύεις σκληρά, τηρείς τις υποχρεώσεις σου, προσαρμόζεσαι στις προσδοκίες. Φοβάσαι να αποτύχεις, να απογοητεύσεις. Κρατάς μια εικόνα που δεν χωρά λάθη. Και πίσω από αυτό, χάνεται η αυθορμησία σου. Χάνεται η χαρά.
Ο ρόλος της ικανοποιημένης.
Ο ρόλος μπορεί να είναι και πιο ύπουλος. Να πείθεις τον εαυτό σου ότι δεν θέλεις περισσότερα. Ότι αυτά που έχεις σου φτάνουν. Ότι δεν πειράζει να μη σε ακούνε. Ότι δεν πειράζει να μη σε βλέπουν. Βολεύεσαι σε αυτό, γιατί έτσι δεν χρειάζεται να ρισκάρεις. Αλλά το τίμημα είναι η στασιμότητα.
Οι ρόλοι δεν είσαι εσύ.
Όλοι αυτοί οι ρόλοι δεν είναι εσύ. Είναι κομμάτια που φόρεσες για να τα βγάλεις πέρα. Παλιά, μπορεί να σε προστάτεψαν. Τώρα όμως σε περιορίζουν. Σου επιβάλλουν μια ταυτότητα που δεν επέλεξες. Σε κάνουν να ξεχνάς τι θέλεις, τι πιστεύεις, τι σε εκφράζει.
Η αρχή είναι μπερδεμένη.
Αν αναρωτηθείς ποια είσαι όταν δεν προσπαθείς να ευχαριστήσεις κανέναν, μπορεί να δυσκολευτείς να απαντήσεις. Κι αυτό είναι λογικό. Όταν έχεις μάθει να παίζεις ρόλους για χρόνια, η αλήθεια σου φαίνεται θολή. Αλλά δεν έχει χαθεί. Απλώς περιμένει να την αναγνωρίσεις.
Μικρά βήματα προς την αλήθεια.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις τα πάντα από τη μια μέρα στην άλλη. Αρκεί να ξεκινήσεις με μικρά βήματα. Να πεις «όχι» όταν το εννοείς. Να εκφράσεις την άποψή σου χωρίς να ζητάς συγγνώμη. Να επιτρέψεις στον εαυτό σου να φανεί όπως πραγματικά είναι. Όχι όπως πρέπει.
Το κενό πριν τη σύνδεση.
Όταν σταματάς να παίζεις ρόλο, υπάρχει κενό στην αρχή. Δεν ξέρεις πώς να σταθείς, τι να πεις, πώς να φερθείς. Αλλά μέσα από αυτό το κενό, αρχίζεις να χτίζεις κάτι αληθινό. Μια σχέση με τον εαυτό σου που δεν βασίζεται σε μάσκες.
Η αυθεντικότητα δεν είναι τελειότητα.
Το να είσαι ο εαυτός σου δεν σημαίνει να είσαι τέλεια. Σημαίνει να είσαι αυθεντική. Να δίνεις στον εαυτό σου χώρο να αλλάζει, να δοκιμάζει, να κάνει λάθη. Και να τον δέχεσαι όπως είναι, όχι όπως θα ήθελες να δείχνει στους άλλους.
Η επιλογή να είσαι εσύ. Όταν δεν είσαι ο εαυτός σου, ζεις για να ικανοποιείς ρόλους που δεν σε εκπροσωπούν. Όταν αποφασίσεις να αφήσεις αυτούς τους ρόλους, αρχίζεις να ζεις για εσένα. Και αυτό, όσο απλό κι αν ακούγεται, είναι η πιο δυνατή επιλογή που μπορείς να κάνεις.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
