Υπάρχουν στιγμές που αυτό που νιώθεις είναι ξεκάθαρο μέσα σου, αλλά πριν το αναγνωρίσεις, ψάχνεις γύρω σου για επιβεβαίωση. Σαν να χρειάζεται κάποιος άλλος να σου πει αν έχεις δίκιο να στεναχωρηθείς, να θυμώσεις ή να χαρείς. Το συναίσθημα υπάρχει ήδη, όμως δεν του δίνεις αμέσως χώρο. Το κρατάς λίγο πίσω, μέχρι να δεις αν επιτρέπεται. Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, η εμπειρία σου εξαρτάται από μια εξωτερική έγκριση.
Η αμφιβολία για το αν αυτό που νιώθεις είναι σωστό.
Μπορεί να πιάσεις τον εαυτό σου να σκέφτεται αν υπερβάλλεις ή αν θα έπρεπε να το πάρεις πιο χαλαρά. Δεν απορρίπτεις αυτό που νιώθεις, αλλά το βάζεις σε μια διαδικασία ελέγχου. Αναρωτιέσαι αν είναι λογικό, αν είναι δικαιολογημένο ή αν οι άλλοι θα το έβλεπαν με τον ίδιο τρόπο. Αυτή η σκέψη σε απομακρύνει από την άμεση εμπειρία σου και σε βάζει σε μια θέση παρατήρησης αντί για βίωμα.
Η ανάγκη να συμφωνήσει κάποιος μαζί σου.
Συχνά στρέφεσαι σε άλλους για να δεις πώς θα αντιδρούσαν στη θέση σου. Περιγράφεις αυτό που συνέβη και περιμένεις να ακούσεις ότι έχεις δίκιο. Αν το ακούσεις, νιώθεις πιο άνετα να αποδεχτείς το συναίσθημά σου. Αν όχι, αρχίζεις να το αμφισβητείς. Έτσι, το συναίσθημα δεν παραμένει κάτι προσωπικό, αλλά εξαρτάται από τη γνώμη των άλλων.
Η καθυστέρηση στην έκφραση.
Όταν περιμένεις επιβεβαίωση, δεν εκφράζεσαι τη στιγμή που το νιώθεις. Το κρατάς μέσα σου, το σκέφτεσαι ξανά και ξανά, το προσαρμόζεις. Μέχρι να αποφασίσεις αν μπορείς να το εκφράσεις, έχει ήδη αλλάξει. Μπορεί να έχει γίνει πιο έντονο ή να έχει πιεστεί προς τα μέσα. Αυτή η καθυστέρηση δημιουργεί απόσταση ανάμεσα σε σένα και σε αυτό που συμβαίνει μέσα σου.
Η σύγκριση με τις εμπειρίες των άλλων.
Πολλές φορές μειώνεις αυτό που νιώθεις επειδή σκέφτεσαι ότι άλλοι περνούν κάτι πιο δύσκολο. Λες ότι δεν είναι κάτι σημαντικό ή ότι δεν αξίζει να ασχοληθείς. Δεν το απορρίπτεις εντελώς, αλλά του αφαιρείς χώρο. Με τον καιρό αυτή η στάση σε οδηγεί στο να μην παίρνεις στα σοβαρά τις δικές σου εμπειρίες.
Η απομάκρυνση από την εσωτερική σου φωνή.
Όσο περισσότερο ζητάς επιβεβαίωση, τόσο λιγότερο εμπιστεύεσαι αυτό που νιώθεις. Αντί να ξεκινάς από μέσα σου, ξεκινάς από έξω. Περιμένεις να ακούσεις τι είναι σωστό για να αποφασίσεις πώς θα το δεις. Τότε χάνεις τον πραγματικό εαυτό σου.
Η επιστροφή στην προσωπική αναγνώριση.
Σιγά σιγά μπορείς να αρχίσεις να βλέπεις ότι το συναίσθημα δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει. Δεν σημαίνει ότι κάθε αντίδραση είναι σωστή ή ότι δεν χρειάζεται σκέψη. Σημαίνει όμως ότι αυτό που νιώθεις είναι πραγματικό τη στιγμή που εμφανίζεται. Μπορείς να το παρατηρήσεις, να το καταλάβεις και μετά να αποφασίσεις πώς θα το διαχειριστείς.
Το να ζητάς άδεια για να νιώσεις είναι μια συνήθεια που συχνά δεν φαίνεται. Δεν δημιουργεί ένταση, αλλά δημιουργεί απόσταση. Το συναίσθημα όμως δεν χρειάζεται επιβεβαίωση για να υπάρξει. Χρειάζεται απλώς να του δώσεις χώρο. Όταν ξεκινάς από εσένα και όχι από τους άλλους, η εμπειρία γίνεται πιο καθαρή και πιο άμεση.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
