Έχεις τη δουλειά σου. Έχεις ένα σπίτι. Έχεις μια καθημερινότητα που λειτουργεί. Πληρώνεις τους λογαριασμούς σου, είσαι εντάξει με τις υποχρεώσεις σου, ίσως έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε αγαπούν ή σε εκτιμούν. Εξωτερικά, όλα δείχνουν να είναι σε τάξη. Δεν υπάρχουν μεγάλες κρίσεις ή σοβαρά προβλήματα που να σε αναγκάζουν να σταματήσεις την πορεία σου. Κι όμως, νιώθεις ότι κάτι δεν κολλάει. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις με ακρίβεια, αλλά καταλαβαίνεις ότι κάτι λείπει. Αυτό το “κάτι” δεν έχει πάντα όνομα. Δεν είναι απαραίτητα θέμα καριέρας, ούτε σχέσεων, ούτε υγείας. Είναι περισσότερο μια αίσθηση ότι λειτουργείς, αλλά χωρίς να συμμετέχεις πραγματικά. Σαν να ζεις σε μια ζωή που έχει κουτάκια, τα οποία συμπληρώνονται σωστά, αλλά το σύνολο δεν σε ικανοποιεί.
Η λάθος αιτία.
Συνήθως, το αποδίδεις στην κούραση. Ή στο ότι όλοι είναι έτσι. Μπορεί να σκέφτεσαι ότι ζητάς πολλά. Ή ότι δεν πρέπει να παραπονιέσαι γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Αυτή η φράση είναι συχνή. Τη λες εσύ στον εαυτό σου ή τη λένε άλλοι. Όμως δεν λύνει τίποτα. Το να υπάρχουν χειρότερα δεν ακυρώνει αυτό που νιώθεις. Ούτε σου εξηγεί τι λείπει.
Αφήνεις χώρο και χρόνο για όσα σε κινητοποιούν;
Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να μην έχεις αφήσει καθόλου χώρο για πράγματα που σε κινητοποιούν εσωτερικά. Όχι απαραίτητα χόμπι. Αλλά δραστηριότητες, στόχους ή ακόμα και μικρές πράξεις που σου δίνουν την αίσθηση ότι προχωράς με κάποιον δικό σου τρόπο. Ότι δεν επαναλαμβάνεις μονίμως τα ίδια.
Το κενό που νιώθεις δεν γεμίζει με αγορές, με έξτρα δουλειά, ούτε με οθόνες. Όλα αυτά είναι προσωρινές παύσεις. Όταν τελειώνουν, επιστρέφεις πάλι στο ίδιο σημείο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάτι πάει λάθος. Είναι ότι δεν υπάρχει κάτι που να σε κάνει να νιώθεις ζωντανή μέσα στην καθημερινότητά σου.
Τι κάνεις για εσένα;
Μπορείς να ξεκινήσεις κάνοντας μία απλή ερώτηση στον εαυτό σου: “Τι έκανα σήμερα που ήταν μόνο για μένα;” Αν η απάντηση είναι τίποτα, τότε αυτό εξηγεί το γιατί νιώθεις έτσι. Όταν λείπει εντελώς ο προσωπικός χώρος, είτε σαν χρόνος, είτε σαν ενδιαφέρον, είτε σαν πρωτοβουλία, το κενό μεγαλώνει. Και ας είναι τα υπόλοιπα καλά.
Μικρές αλλαγές.
Δεν χρειάζεται να αλλάξεις δουλειά ή να πάρεις μεγάλες αποφάσεις για να διορθώσεις την κατάσταση. Μερικές φορές, αρκεί να εντοπίσεις κάτι μικρό που σου δίνει κίνητρο. Να βάλεις έναν στόχο, πρακτικό, μετρήσιμο. Κάτι που να μην έχει σχέση με το πρέπει αλλά με το θέλω να το δω να γίνεται.
Μη συγκρίνεις.
Επίσης, βοηθάει το να σταματήσεις για λίγο να συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους. Το ότι κάποιος άλλος φαίνεται μια χαρά δεν σημαίνει ότι είναι. Ούτε σημαίνει ότι εσύ πρέπει να καταπιέζεις τη δική σου αίσθηση. Το ότι έχεις επίγνωση ότι κάτι λείπει είναι θετικό. Δείχνει ότι παρατηρείς, ότι δεν λειτουργείς μηχανικά.
Αν επιμένει αυτή η αίσθηση, δεν είναι αδυναμία. Είναι σήμα ότι έχεις ανάγκη από νόημα, όχι φιλοσοφικό, αλλά απλό. Να ξέρεις γιατί ξυπνάς κάθε μέρα. Να έχεις ένα μικρό λόγο να δραστηριοποιηθείς. Και αυτός ο λόγος δεν χρειάζεται να είναι μεγάλος. Αρκεί να είναι δικός σου.
Όταν όλα δείχνουν καλά αλλά κάτι λείπει, μην το αγνοείς. Δες το σαν μια ευκαιρία να ελέγξεις τι ζεις και πώς. Δεν αλλάζουν όλα σε μια μέρα. Αλλά μπορείς να αρχίσεις να χτίζεις μικρές συνήθειες που σε φέρνουν πιο κοντά σε εκείνο που σε ενδιαφέρει. Αυτό είναι που γεμίζει το κενό, όχι περισσότερα πράγματα, αλλά καλύτερη σύνδεση με το ποια είσαι και τι θέλεις.
Φωτό από: Dương Nhân / Pexels
