Υπάρχουν περίοδοι που το ημερολόγιο γεμίζει ασφυκτικά. Συναντήσεις, υποχρεώσεις, κοινωνικές επαφές, μικρές και μεγάλες δουλειές που δεν αφήνουν κενό. Από έξω μοιάζει παραγωγικότητα. Από μέσα όμως ίσως κρύβεται κάτι άλλο. Όταν κάθε κενή ώρα σε ανησυχεί, όταν η σιωπή του σπιτιού γίνεται δυσάρεστη, όταν η σκέψη να μείνεις χωρίς ερέθισμα σε φέρνει σε αμηχανία, τότε το γεμάτο πρόγραμμα δεν είναι απλώς δραστηριότητα. Είναι αποφυγή.
Η δυσφορία της σιωπής.
Ο ελεύθερος χρόνος φέρνει στην επιφάνεια ό,τι δεν έχει επεξεργαστεί. Σκέψεις που έμεναν στο περιθώριο, ερωτήματα που δεν απαντήθηκαν, συναισθήματα που δεν βρήκαν χώρο. Αν η σιωπή σου προκαλεί ένταση, είναι πιθανό να επιλέγεις τη διαρκή κίνηση για να μην τα συναντήσεις. Δεν πρόκειται για τεμπελιά ή έλλειψη στόχων. Πρόκειται για αδυναμία να αντέξεις τη συντροφιά του εσωτερικού σου διαλόγου.
Η ταύτιση της αξίας με την απασχόληση.
Σε πολλές κουλτούρες, η διαρκής απασχόληση θεωρείται ένδειξη σημασίας. Αν δεν είσαι απασχολημένη, θεωρείται ότι δεν προσφέρεις αρκετά. Αυτή η πεποίθηση σε ωθεί να γεμίζεις το πρόγραμμά σου για να επιβεβαιώνεις την αξία σου. Κάθε κενό βιώνεται σαν απειλή για την εικόνα σου. Έτσι η δραστηριότητα γίνεται τρόπος αυτοεπιβεβαίωσης και όχι απλή επιλογή ζωής.
Η αποφυγή εσωτερικών αποφάσεων.
Μερικές αποφάσεις χρειάζονται χώρο. Χρειάζονται χρόνο σκέψης, εσωτερική διεργασία, ηρεμία. Όταν όμως το πρόγραμμα είναι συνεχώς γεμάτο, δεν αφήνεις περιθώριο για επεξεργασία. Αναβάλλεις σημαντικές επιλογές επειδή δεν υπάρχει χρόνος να τις κοιτάξεις κατάματα. Η πολυάσχολη καθημερινότητα λειτουργεί σαν κάλυμμα που κρατά σε απόσταση τα ουσιαστικά ερωτήματα.
Η κοινωνικότητα ως αντιπερισπασμός.
Οι συναντήσεις και οι επαφές είναι απαραίτητες. Όταν όμως χρησιμοποιούνται για να αποφύγεις τη μοναχικότητα, χάνουν την αυθεντικότητά τους. Δεν επιλέγεις ανθρώπους επειδή θέλεις να τους δεις, αλλά επειδή δεν θέλεις να μείνεις μόνη. Αυτή η μετατόπιση αλλάζει την ποιότητα των σχέσεων. Η παρουσία σου δεν είναι πλήρης. Είναι λειτουργική.
Η εξάντληση ως επιβεβαίωση προσπάθειας.
Υπάρχει μια παράδοξη ικανοποίηση στην κούραση. Αν είσαι εξαντλημένη, σημαίνει ότι έκανες πολλά. Η κόπωση γίνεται απόδειξη προσφοράς. Όμως όταν η εξάντληση είναι διαρκής, δεν λειτουργεί ως επίτευγμα αλλά ως σήμα ότι κάτι δεν ισορροπεί. Με το να κρατάς συνεχώς απασχολημένο το πρόγραμμά σου, στερεί από εσένα την ευκαιρία να ανανεωθείς.
Η δυσκολία να ορίσεις τι πραγματικά θέλεις.
Το κενό φέρνει ερώτημα. Αν έχεις ελεύθερο χρόνο, χρειάζεται να αποφασίσεις πώς θέλεις να τον αξιοποιήσεις. Αυτό απαιτεί επαφή με τις επιθυμίες σου. Όταν όμως έχεις συνηθίσει να λειτουργείς με εξωτερικά ερεθίσματα, η ερώτηση τι θέλω γίνεται δύσκολη. Είναι πιο εύκολο να ακολουθείς ρυθμούς παρά να δημιουργείς δικούς σου.
Ένα γεμάτο πρόγραμμα δεν είναι πρόβλημα από μόνο του. Μπορεί να εκφράζει δημιουργικότητα και ζωντάνια. Το ερώτημα είναι αν επιλέγεις ή αν αποφεύγεις. Αν οι δραστηριότητες σε θρέφουν ή σε κρατούν μακριά από όσα δεν θέλεις να δεις. Η συνάντηση με τον εαυτό σου δεν είναι πάντα άνετη, αλλά είναι απαραίτητη για να μην μετατραπεί η κίνηση σε φυγή. Ο χρόνος που αφήνεις κενός δεν είναι χαμένος. Είναι ο χώρος όπου μπορεί να αναδυθεί αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
