Πόσες φορές ένιωσες την ανάγκη να δικαιολογηθείς για κάτι που απλώς ήθελες; Πόσες φορές είπες “όχι” και αμέσως μετά ένιωσες την υποχρέωση να προσθέσεις ένα “γιατί”, για να μην παρεξηγηθεί κανείς; Αν το κάνεις συνέχεια, δεν είσαι η μόνη. Οι περισσότεροι από εμάς μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ότι πρέπει να είμαστε ευγενικοί, διαθέσιμοι, διαλλακτικοί. Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, καταλήγεις να απολογείσαι για τις επιλογές σου, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς λόγος.
Μη φοβάσαι.
Η ανάγκη να εξηγείς τα πάντα σε όλους κρύβει μέσα της μια βαθύτερη ανασφάλεια: φοβάσαι μήπως σε παρεξηγήσουν, σε απορρίψουν, σε θεωρήσουν αγενή ή αδιάφορη. Θες να δείχνεις καλή, προσεκτική, κοινωνική. Όμως κάθε φορά που το κάνεις αυτό εις βάρος του εαυτού σου, λίγο λίγο χάνεις την ελευθερία σου. Γιατί η αληθινή ελευθερία δεν είναι να κάνεις ό,τι θες χωρίς όρια. Είναι να κάνεις ό,τι είναι σωστό για σένα, χωρίς να αισθάνεσαι την ανάγκη να απολογηθείς για αυτό.
Μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο.
Στην αρχή θα νιώσεις άβολα. Αν πεις “δεν μπορώ να έρθω”, χωρίς να προσθέσεις “γιατί έχω πολλή δουλειά” ή “γιατί δεν νιώθω καλά”, θα νιώσεις σχεδόν αγενής. Αν αρνηθείς μια πρόταση, χωρίς να την τυλίξεις σε πολλές λέξεις, θα νιώσεις άσχημα. Αλλά σκέψου το αλλιώς: γιατί πρέπει να εξηγείς συνεχώς τις επιλογές σου; Ποιός όρισε ότι η αποδοχή από τους άλλους έχει μεγαλύτερη σημασία από την εσωτερική σου ησυχία;
Αναγνωρίζεις τα όριά σου.
Όταν σταματάς να εξηγείς, δεν σημαίνει ότι γίνεσαι απότομη ή εγωίστρια. Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις τα όριά σου. Ότι βάζεις μια σαφή γραμμή ανάμεσα στο “είμαι διαθέσιμη” και στο “ακυρώνω τον εαυτό μου για να μη δυσαρεστήσω κανέναν”. Και το πιο σημαντικό: σημαίνει ότι εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου αρκετά ώστε να ξέρεις ότι δεν χρειάζεσαι έγκριση.
Αυτό δεν σημαίνει να μη λες ποτέ τίποτα.
Υπάρχουν φορές που θέλεις να μοιραστείς κάτι, να εξηγήσεις, να ανοίξεις κουβέντα. Και αυτό είναι απόλυτα θεμιτό. Η διαφορά είναι στο κίνητρο. Αν εξηγείς επειδή το θες, καλώς. Αν το κάνεις από φόβο ή ενοχή, τότε σε περιορίζει. Δεν σου δίνει χώρο. Σε κλείνει.
Σταμάτα να δίνεις λογαριασμό.
Η ελευθερία αρχίζει όταν σταματάς να απολογείσαι για το ποιά είσαι και πώς λειτουργείς. Όταν δεν νιώθεις ότι πρέπει να δώσεις λογαριασμό για το πώς ξεκουράζεσαι, τι επιλέγεις, τι αρνείσαι, τι σε δυσκολεύει. Μόλις σταματήσεις να προσπαθείς να “εξηγηθείς” σε όλους, συνειδητοποιείς κάτι πολύ σημαντικό: δεν χρειάζεται. Οι άνθρωποι που σε καταλαβαίνουν δεν το απαιτούν. Κι αυτοί που το απαιτούν, συχνά δεν θα σε καταλάβουν ακόμα κι αν τους εξηγήσεις.
Όσο πιο γρήγορα σταματήσεις να εξηγείς τα πάντα, τόσο πιο γρήγορα θα νιώσεις την αίσθηση του χώρου μέσα σου να μεγαλώνει. Θα μπορείς να αναπνέεις πιο ελεύθερα, να ζεις πιο αυθεντικά και να αποφασίζεις με γνώμονα αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι.
Δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει. Μην περιμένεις να νιώσεις έτοιμη. Ξεκίνα από κάτι μικρό. Ένα “όχι” χωρίς εξήγηση. Ένα “δεν μπορώ” χωρίς απολογία. Και δες τι αλλάζει. Η ελευθερία δεν έρχεται πάντα με μεγάλες αποφάσεις. Καμιά φορά ξεκινά από μια απλή πρόταση που λες χωρίς να νιώθεις την ανάγκη να την υποστηρίξεις. Και εκεί είναι όλο το νόημα.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
