Υπάρχει κάτι παράξενο στις ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Η ίδια σκέψη που το πρωί μοιάζει απλή, το βράδυ μπορεί να γίνει τεράστια. Εκεί που προσπαθείς να κοιμηθείς ή κάθεσαι μόνη με το κινητό στο χέρι, μπορεί να αρχίσεις να σκέφτεσαι τη ζωή σου, τις επιλογές σου, τα χρόνια που περνούν, τους ανθρώπους που έφυγαν, όσα δεν τόλμησες, όσα θέλεις ακόμη να ζήσεις. Δεν είναι ότι μετά τα μεσάνυχτα γίνεσαι πιο δραματική χωρίς λόγο. Είναι ότι η νύχτα δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου οι βαθύτερες σκέψεις βρίσκουν χώρο. Όταν η μέρα σωπαίνει, ακούγεται πιο δυνατά ό,τι απέφευγες.
Η ησυχία κάνει τις σκέψεις πιο δυνατές.
Την ημέρα υπάρχουν ήχοι, υποχρεώσεις, μετακινήσεις, άνθρωποι, δουλειές, μηνύματα και μικρές πρακτικές ανάγκες που γεμίζουν το μυαλό σου. Δεν έχεις πάντα χρόνο να αναρωτηθείς αν είσαι ευτυχισμένη, αν ζεις όπως θέλεις ή αν κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Μετά τα μεσάνυχτα, όμως, ο εξωτερικός κόσμος χαμηλώνει. Η πόλη γίνεται πιο ήσυχη, το σπίτι πιο ακίνητο και οι περισπασμοί λιγοστεύουν. Εκεί οι σκέψεις που όλη μέρα περίμεναν στην άκρη βρίσκουν χώρο να εμφανιστούν. Δεν γίνονται απαραίτητα πιο αληθινές, αλλά ακούγονται πιο καθαρά. Η σιωπή λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός. Παίρνει κάτι μικρό και το κάνει να φαίνεται πολύ μεγαλύτερο.
Η κούραση ρίχνει τις άμυνες.
Όσο περνά η μέρα, το μυαλό κουράζεται να κρατά τα πάντα υπό έλεγχο. Την ημέρα μπορεί να είσαι πιο πρακτική, πιο οργανωμένη, πιο συγκρατημένη. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις και προσπαθείς να μείνεις λειτουργική. Μετά τα μεσάνυχτα, η κούραση χαλαρώνει αυτές τις άμυνες. Δεν έχεις την ίδια ενέργεια να διώξεις μια σκέψη ή να πεις στον εαυτό σου άσε το τώρα. Έτσι, ερωτήματα που κανονικά θα προσπερνούσες αρχίζουν να ανοίγουν. Πού πάω; Τι κάνω με τη ζωή μου; Είμαι εκεί που ήθελα; Η κούραση μπορεί να κάνει τις σκέψεις πιο βαριές, αλλά και πιο ειλικρινείς. Σε φέρνει πιο κοντά σε όσα δεν μπορείς να τακτοποιήσεις με απλή λογική.
Η νύχτα μεγαλώνει την αίσθηση της μοναξιάς.
Μετά τα μεσάνυχτα, ακόμα κι αν υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή σου, μπορεί να νιώσεις πιο μόνη. Οι περισσότεροι κοιμούνται, οι απαντήσεις αργούν, οι δρόμοι αδειάζουν, οι φωνές λιγοστεύουν. Αυτή η αίσθηση απομόνωσης σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου, αλλά όχι πάντα με άνετο τρόπο. Όταν δεν έχεις κάποιον να σε αποσπάσει, να σε καθησυχάσει ή να σου αλλάξει θέμα, μένεις απέναντι στις δικές σου ερωτήσεις. Η μοναξιά της νύχτας μπορεί να γεννήσει υπαρξιακές σκέψεις γιατί σου θυμίζει ότι, όσο κι αν αγαπάς και αγαπιέσαι, υπάρχουν στιγμές που πρέπει να συναντήσεις μόνη σου τον εσωτερικό σου κόσμο.
Το σκοτάδι αλλάζει την αίσθηση του χρόνου.
Τη νύχτα ο χρόνος μοιάζει διαφορετικός. Δεν έχει την ίδια πρακτική μορφή που έχει την ημέρα. Δεν χωρίζεται τόσο καθαρά σε δουλειές, ραντεβού, μετακινήσεις και υποχρεώσεις. Μετά τα μεσάνυχτα, ο χρόνος μοιάζει πιο ανοιχτός, πιο αργός, κάπως έξω από το πρόγραμμα. Αυτή η αίσθηση μπορεί να σε κάνει να σκεφτείς τον χρόνο της ζωής σου γενικότερα. Πόσο γρήγορα πέρασαν κάποια χρόνια. Η νύχτα δεν σου θυμίζει μόνο ότι πέρασε άλλη μία μέρα. Μπορεί να σου θυμίσει ότι περνά και η ζωή, και αυτή η σκέψη ανοίγει εύκολα υπαρξιακές ανησυχίες.
Το μυαλό ψάχνει νόημα όταν σταματά η δράση.
Όσο κινείσαι, κάνεις πράγματα και λύνεις πρακτικά προβλήματα, το μυαλό σου μένει απασχολημένο με το πώς. Πώς θα προλάβεις, πώς θα πληρώσεις, πώς θα απαντήσεις, πώς θα οργανώσεις. Μετά τα μεσάνυχτα, όταν η δράση σταματά, εμφανίζεται το γιατί. Γιατί κάνεις όλα αυτά; Γιατί φοβάσαι να αλλάξεις; Γιατί νιώθεις άδεια ενώ έχεις πράγματα στη ζωή σου; Οι υπαρξιακές σκέψεις συχνά δεν έρχονται όταν είσαι μέσα στη δράση, αλλά όταν η δράση παύει. Τότε το μυαλό ζητά νόημα. Δεν του αρκεί να ξέρει τι πρέπει να γίνει αύριο. Θέλει να καταλάβει αν όλα αυτά σε οδηγούν κάπου που έχει σημασία για εσένα.
Οι αναμνήσεις επιστρέφουν πιο εύκολα τη νύχτα.
Μετά τα μεσάνυχτα, το παρελθόν μπορεί να γίνει πολύ ζωντανό. Θυμάσαι ανθρώπους που δεν βλέπεις πια, παλιές επιλογές, χαμένες ευκαιρίες, στιγμές που σε σημάδεψαν, εκδοχές του εαυτού σου που δεν υπάρχουν πια. Η νύχτα έχει την τάση να ανοίγει παλιά συρτάρια. Ίσως επειδή δεν υπάρχει τόση εξωτερική κίνηση να σε κρατήσει στο παρόν. Ίσως επειδή η κούραση μειώνει την αντίσταση. Μια ανάμνηση μπορεί να φέρει μαζί της ερωτήσεις. Τι θα γινόταν αν είχες κάνει αλλιώς; Ποια ήσουν τότε; Ποια έγιναν όλα αυτά που ήθελες; Έτσι, το παρελθόν δεν εμφανίζεται μόνο σαν εικόνα. Εμφανίζεται σαν σύγκριση με τη ζωή που ζεις τώρα.
Το κινητό ανοίγει πολλές ζωές μπροστά σου.
Πολλές υπαρξιακές σκέψεις μετά τα μεσάνυχτα ξεκινούν και από την οθόνη. Χαζεύεις φωτογραφίες, ζωές άλλων ανθρώπων, ταξίδια, επιτυχίες, σχέσεις, σπίτια, σώματα, γάμους, αλλαγές. Όλα αυτά μπορεί να σε κάνουν να συγκρίνεις τη δική σου ζωή με ζωές που βλέπεις αποσπασματικά. Τη μέρα ίσως προσπερνάς πιο εύκολα αυτή τη σύγκριση. Τη νύχτα, όμως, όταν είσαι πιο κουρασμένη και ευάλωτη, μπορεί να σε πιάσει πιο βαθιά. Αναρωτιέσαι αν έχεις μείνει πίσω, αν διάλεξες σωστά, αν θα προλάβεις όσα θέλεις. Η οθόνη γίνεται παράθυρο σε άπειρες πιθανές ζωές, και αυτό μπορεί να κάνει τη δική σου να φαίνεται ξαφνικά μικρότερη ή πιο αβέβαιη.
Οι υπαρξιακές σκέψεις μετά τα μεσάνυχτα έρχονται γιατί τότε σωπαίνει ο κόσμος και ακούγεται πιο δυνατά ο εαυτός σου. Η ησυχία, η κούραση, το σκοτάδι, η μοναξιά και η αίσθηση του χρόνου δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου οι μεγάλες ερωτήσεις βρίσκουν χώρο. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Μερικές φορές αυτές οι σκέψεις σε βοηθούν να δεις τι σε πιέζει, τι σου λείπει και τι χρειάζεται περισσότερη προσοχή. Αρκεί να μην αφήνεις τη νύχτα να αποφασίζει μόνη της για όλη σου τη ζωή. Άκου την, αλλά μην την κάνεις δικαστή. Γιατί η νύχτα μπορεί να σου δείχνει την αλήθεια σου, όμως το πρωί μπορεί να σου δείξει πώς να τη χωρέσεις πιο ήρεμα.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/


