Η άνοιξη δεν είναι ήσυχη εποχή ψυχικά, όσο κι αν έτσι παρουσιάζεται. Δεν είναι κατάληξη. Είναι πέρασμα. Και κάθε πέρασμα ενεργοποιεί συναισθήματα που δεν έχουν ακόμη βρει μορφή. Δεν έχεις αφήσει πίσω σου πλήρως τον χειμώνα, αλλά ούτε έχεις μπει στο καλοκαίρι. Αυτό το ενδιάμεσο δημιουργεί εσωτερική κινητικότητα που δύσκολα εκφράζεται καθαρά.
Η αντίφαση ανάμεσα στο έξω και στο μέσα.
Γύρω σου όλα δείχνουν πιο φωτεινά, πιο ζωντανά, πιο ανοιχτά. Μέσα σου όμως μπορεί να υπάρχει σύγχυση, ανησυχία ή μια ανεξήγητη ένταση. Αυτή η ασυμφωνία γεννά κρυφά συναισθήματα. Δεν ταιριάζουν με την εποχή, άρα δεν λέγονται εύκολα. Δεν μοιάζουν δικαιολογημένα, άρα καταπιέζονται. Και έτσι, αντί να τα εκφράσεις, τα καταχωνιάζεις.
Η ενεργοποίηση επιθυμιών που είχαν παγώσει.
Τον χειμώνα πολλά πράγματα μπαίνουν σε αναμονή. Σχέδια, αποφάσεις, ανάγκες. Η άνοιξη τα ξυπνά. Όχι απαραίτητα για να πραγματοποιηθούν, αλλά για να ζητήσουν προσοχή. Αυτό το ξύπνημα δεν είναι πάντα ευχάριστο. Μαζί με την επιθυμία έρχεται και η επίγνωση του τι λείπει. Και αυτή η επίγνωση συχνά βιώνεται σιωπηλά.
Η άνοιξη φέρνει κίνηση εκεί που υπήρχε στασιμότητα.
Όταν κάτι αρχίζει να κινείται, δημιουργείται τριβή. Η ψυχική ακινησία του χειμώνα, όσο βαριά κι αν ήταν, είχε και μια προβλεψιμότητα. Η άνοιξη σπάει αυτή τη στασιμότητα. Και μέσα σε αυτή τη ρήξη, εμφανίζονται συναισθήματα που δεν είχαν χώρο να εκφραστούν πριν. Θυμοί χωρίς σαφή αιτία. Νοσταλγία χωρίς συγκεκριμένο αντικείμενο. Ανυπομονησία για κάτι που δεν ξέρεις προς τα πού να την κατευθύνεις.
Η κοινωνική απαίτηση της ανανέωσης.
Η άνοιξη κουβαλά ένα άτυπο μήνυμα επανεκκίνησης. Όπως η φύση, έχεις ανάγκη κι σύ να αλλάξεις, να προχωρήσεις, να ανοίξεις. Αν εσύ δεν είσαι έτοιμη γι’ αυτό, δημιουργείται εσωτερική σύγκρουση. Δεν θέλεις να μείνεις πίσω, αλλά ούτε μπορείς να κινηθείς άμεσα. Αυτή η πίεση δεν εκφράζεται πάντα ως άγχος. Συχνά εμφανίζεται ως απόμακρη διάθεση ή ανεξήγητη κόπωση.
Η επανεμφάνιση συναισθηματικών εκκρεμοτήτων.
Η άνοιξη έχει την τάση να επαναφέρει παλιά συναισθήματα. Όχι επειδή κάτι συμβαίνει τώρα, αλλά επειδή το περιβάλλον γίνεται πιο ανοιχτό και λιγότερο προστατευτικό. Αναμνήσεις, σχέσεις, επιλογές που είχαν μείνει σε αναστολή, ξαναεμφανίζονται εσωτερικά. Όχι για να λυθούν άμεσα, αλλά για να αναγνωριστούν. Και συχνά αυτή η αναγνώριση γίνεται χωρίς λέξεις.
Η δυσκολία να ονομαστούν τα συναισθήματα.
Δεν είναι πάντα λύπη. Δεν είναι πάντα χαρά. Πολλές φορές είναι κάτι ενδιάμεσο. Ένα αίσθημα αναμονής, μια εσωτερική ανησυχία, μια λεπτή ένταση. Σε αυτά τα συναισθήματα δεν μπορείς να βάλεις εύκολα μια ετικέτα. Και ό,τι δεν ονομάζεται, μένει κρυφό. Η άνοιξη είναι γεμάτη από τέτοιες ενδιάμεσες καταστάσεις που δύσκολα χωρούν σε συζήτηση.
Η αλλαγή ρυθμού αποκαλύπτει εσωτερικές ασυμφωνίες.
Καθώς οι μέρες μεγαλώνουν, αλλάζει και ο ρυθμός σου. Περισσότερη κίνηση, περισσότερες επαφές, λιγότερη απομόνωση. Αν αυτός ο ρυθμός δεν ταιριάζει με την εσωτερική σου κατάσταση, εμφανίζεται ένταση. Όχι απαραίτητα συνειδητή. Το σώμα και η διάθεση προσπαθούν να προσαρμοστούν, αλλά κάτι μέσα σου αντιστέκεται.
Η άνοιξη ως καθρέφτης ανεκπλήρωτων αλλαγών.
Η εποχή της ανανέωσης συχνά φέρνει στο προσκήνιο ό,τι δεν έχει αλλάξει. Αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Σημαίνει ότι βλέπεις πιο καθαρά. Αυτή η καθαρότητα αντίληψης, μπορεί να είναι άβολη. Και αντί να εκφραστεί ως σκέψη, εκφράζεται ως συναίσθημα που δεν βρίσκει διέξοδο. Μένει μέσα, άμορφο αλλά παρόν.
Η σιωπηλή ένταση πριν από την απόφαση.
Πριν από κάθε αλλαγή, υπάρχει μια φάση εσωτερικής αναστάτωσης. Η άνοιξη συχνά συμπίπτει με αυτή τη φάση. Ενώ δεν έχεις αποφασίσει, όμως δεν είσαι πια ίδια. Αυτή η μεταβατική κατάσταση γεννά συναισθήματα που δεν δηλώνονται, γιατί ακόμη δεν ξέρεις τι σημαίνουν. Κι έτσι, τα κουβαλάς σιωπηλά.
Τα κρυφά συναισθήματα δεν γεννιούνται την άνοιξη. Απλώς δεν μπορούν πια να κρυφτούν, εμφανίζονται στην επιφάνεια. Το περιβάλλον γίνεται πιο φωτεινό και αυτά ξεχωρίζουν. Όχι για να σε δυσκολέψουν, αλλά για να σού δείξουν κάτι που χρειάζεται προσοχή. Η άνοιξη δεν είναι η εποχή της λύσης. Είναι η εποχή της συνειδητοποίησης.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
