Υπάρχουν στιγμές που ζεις κάτι όμορφο και σχεδόν αυτόματα σκέφτεσαι να το δείξεις. Να το ανεβάσεις, να το στείλεις, να το μοιραστείς με κάποιον. Δεν είναι απαραίτητα κακό. Η ανάγκη για μοίρασμα είναι ανθρώπινη. Όμως όταν γίνεται τόσο άμεση και έντονη, αρχίζει να επηρεάζει τον τρόπο που βιώνεις τη στιγμή. Αντί να είσαι πλήρως παρούσα σε αυτό που ζεις, ένα κομμάτι σου μετακινείται στο πώς θα το παρουσιάσεις. Και έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, η εμπειρία αλλάζει.
Η επιβεβαίωση συνδέεται με την εμπειρία.
Όταν μοιράζεσαι κάτι, συχνά περιμένεις μια αντίδραση. Ένα σχόλιο, μια απάντηση, ένα σημάδι ότι αυτό που ζεις αναγνωρίζεται. Αυτή η επιβεβαίωση ενισχύει το συναίσθημα της στιγμής. Με τον χρόνο όμως, αρχίζεις να τη χρειάζεσαι για να νιώσεις πλήρως ικανοποιημένη. Η εμπειρία δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται να επιβεβαιωθεί από έξω. Και έτσι η ευχαρίστηση εξαρτάται από κάτι πέρα από εσένα.
Η προσοχή μετακινείται από το βίωμα στην καταγραφή.
Τη στιγμή που σκέφτεσαι πώς θα μοιραστείς κάτι, δεν το ζεις με τον ίδιο τρόπο. Παρατηρείς, αλλά ταυτόχρονα καταγράφεις. Δεν είσαι μόνο μέσα στην εμπειρία, είσαι και έξω από αυτήν. Σαν να τη βλέπεις μέσα από ένα φίλτρο. Αυτό μειώνει την ένταση της στιγμής, γιατί δεν υπάρχει πλήρης παρουσία. Η εμπειρία γίνεται πιο επιφανειακή, ακόμη κι αν είναι όμορφη.
Η ανάγκη για σύνδεση εκφράζεται μέσω του μοιράσματος.
Το να θέλεις να μοιραστείς κάτι συχνά συνδέεται με την ανάγκη να νιώσεις κοντά με άλλους. Δεν είναι μόνο θέμα προβολής. Είναι και θέμα επικοινωνίας. Θέλεις να πεις αυτό ζω τώρα, θέλω να το δεις κι εσύ. Όμως όταν αυτό γίνεται ο βασικός τρόπος σύνδεσης, χάνεται ένα μέρος της άμεσης εμπειρίας. Αντί να δημιουργείται σύνδεση μέσα από την παρουσία, δημιουργείται μέσα από την εικόνα.
Η μοναχική απόλαυση μοιάζει λιγότερο σημαντική.
Όταν έχεις συνηθίσει να μοιράζεσαι τα πάντα, το να ζήσεις κάτι μόνο για εσένα μπορεί να φαίνεται λιγότερο έντονο. Σαν να του λείπει κάτι. Στην πραγματικότητα όμως δεν του λείπει. Είναι απλώς διαφορετικό. Η αξία της στιγμής δεν μειώνεται επειδή δεν την είδε κάποιος άλλος. Απλώς δεν έχεις εξασκηθεί να την κρατάς μόνο για εσένα.
Η συνήθεια γίνεται αυτόματη αντίδραση.
Δεν σκέφτεσαι κάθε φορά αν θέλεις να μοιραστείς κάτι. Συμβαίνει σχεδόν μηχανικά. Αυτό δείχνει ότι έχει γίνει συνήθεια. Όταν κάτι γίνεται αυτόματα, χάνει την πρόθεσή του. Δεν είναι πια επιλογή, είναι αντίδραση. Και τότε δεν υπάρχει χώρος να αποφασίσεις πώς θέλεις να ζήσεις τη στιγμή.
Η επανασύνδεση με την εμπειρία χρειάζεται επίγνωση.
Για να απολαύσεις κάτι χωρίς να το μοιραστείς, χρειάζεται να μείνεις λίγο περισσότερο μέσα σε αυτό. Να αφήσεις τη στιγμή να ολοκληρωθεί πριν τη μετατρέψεις σε εικόνα ή μήνυμα. Στην αρχή μπορεί να νιώθεις ότι κάτι λείπει. Με τον χρόνο όμως αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι η εμπειρία γίνεται πιο βαθιά όταν δεν διακόπτεται.
Η απόλαυση δεν χρειάζεται αυτόπτη μάρτυρα.
Δεν χρειάζεται κάποιος άλλος να δει αυτό που ζεις για να είναι πραγματικό. Η αξία της στιγμής δεν εξαρτάται από το πόσοι τη βλέπουν. Εξαρτάται από το πόσο παρούσα είσαι μέσα σε αυτήν. Όταν το κατανοείς αυτό, μειώνεται η ανάγκη για άμεσο μοίρασμα.
Το να θέλεις να μοιραστείς είναι φυσικό. Το να μην μπορείς να απολαύσεις χωρίς αυτό, δείχνει ότι η εμπειρία έχει αρχίσει να εξαρτάται από κάτι εξωτερικό. Όταν αρχίζεις να κρατάς κάποιες στιγμές μόνο για εσένα, δεν τις χάνεις. Τις ζεις πιο ολοκληρωμένα. Και τότε η απόλαυση γίνεται πιο ήσυχη, αλλά και πιο ουσιαστική.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
