Η ευγνωμοσύνη είναι ένα όμορφο συναίσθημα όταν γεννιέται αυθόρμητα. Όταν όμως αρχίζεις να πιστεύεις ότι πρέπει να τη νιώθεις διαρκώς, τότε παύει να είναι συναίσθημα και γίνεται κανόνας. Δεν αναρωτιέσαι τι νιώθεις πραγματικά. Αναρωτιέσαι τι επιτρέπεται να νιώθεις. Και αυτή η εσωτερική απαίτηση φέρνει πίεση.
Όταν έχεις μάθει ότι η ευγνωμοσύνη είναι απόδειξη αξίας.
Από μικρή μπορεί να άκουγες ότι ο καλός άνθρωπος είναι ευγνώμων. Ότι πρέπει να λες ευχαριστώ, να εκτιμάς όσα σου δίνονται, να μη γκρινιάζεις. Σιγά σιγά, αυτό περνά μέσα σου σαν κανόνας: αν δεν νιώθω ευγνωμοσύνη, κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Έτσι, κάθε φορά που απογοητεύεσαι ή θυμώνεις, εμφανίζεται μια δεύτερη φωνή που σε κρίνει. Σου λέει ότι είσαι αχάριστη. Ότι δεν εκτιμάς αρκετά. Ότι άλλοι θα ήταν χαρούμενοι στη θέση σου. Αντί να ζήσεις το συναίσθημά σου, αρχίζεις να το αμφισβητείς. Και αυτή η συνεχής αυτοαξιολόγηση κουράζει.
Όταν μειώνεις αυτό που νιώθεις επειδή υπάρχουν και χειρότερα.
Η σύγκριση είναι ένας από τους βασικούς λόγους που η ευγνωμοσύνη μετατρέπεται σε υποχρέωση. Λες στον εαυτό σου ότι δεν έχεις δικαίωμα να παραπονιέσαι. Ότι υπάρχουν άνθρωποι που περνούν πολύ πιο δύσκολα. Ότι θα έπρεπε να είσαι χαρούμενη με όσα έχεις. Όμως το γεγονός ότι κάποιος άλλος πονά περισσότερο δεν ακυρώνει τον δικό σου πόνο. Τα συναισθήματα δεν λειτουργούν συγκριτικά. Δεν είναι διαγωνισμός δυσκολίας. Όταν ακυρώνεις αυτό που νιώθεις για να φανείς λογική ή σωστή, στην πραγματικότητα απομακρύνεσαι από τον εαυτό σου.
Όταν προσπαθείς να είσαι πάντα θετική.
Η εποχή μας προβάλλει διαρκώς τη θετικότητα. Να βλέπεις το καλό, να βρίσκεις το μάθημα, να λες ευχαριστώ για όλα. Αν δείξεις δυσαρέσκεια ή κούραση, μπορεί να χαρακτηριστείς αρνητική ή αδύναμη. Έτσι αρχίζεις να πιέζεις τον εαυτό σου να βρίσκει κάτι καλό σε κάθε κατάσταση. Ακόμα κι όταν μέσα σου υπάρχει θλίψη ή θυμός. Δεν δίνεις χώρο σε αυτά τα συναισθήματα. Προσπαθείς να τα σκεπάσεις με μια υποχρεωτική ευγνωμοσύνη. Όμως ό,τι δεν αναγνωρίζεται, δεν εξαφανίζεται. Απλώς μένει μέσα σου.
Όταν μπερδεύεις την ευγνωμοσύνη με την παραίτηση.
Πολλές φορές πιστεύεις ότι αν θέλεις κάτι καλύτερο σημαίνει πως δεν εκτιμάς αυτό που ήδη έχεις. Ότι αν ζητάς περισσότερα, είσαι άπληστη ή ανικανοποίητη. Όμως μπορείς να είσαι ευγνώμων και ταυτόχρονα να θέλεις εξέλιξη. Η ευγνωμοσύνη δεν σημαίνει στασιμότητα. Δεν σημαίνει ότι δεν έχεις δικαίωμα να διεκδικήσεις, να αλλάξεις, να βελτιώσεις τη ζωή σου. Η πίεση δημιουργείται όταν θεωρείς ότι για να είσαι καλή πρέπει να είσαι πάντα ικανοποιημένη. Και κανείς άνθρωπος δεν είναι διαρκώς ικανοποιημένος.
Όταν δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώθει ολόκληρο το φάσμα.
Η ζωή περιλαμβάνει πολλά συναισθήματα. Χαρά και ευγνωμοσύνη, αλλά και κούραση, απογοήτευση, φόβο, θυμό. Αν επιτρέπεις μόνο τα ωραία και απορρίπτεις τα δύσκολα, τότε περιορίζεις την εμπειρία σου. Η ευγνωμοσύνη δεν χρειάζεται να είναι μόνιμη κατάσταση. Είναι ένα συναίσθημα που έρχεται και φεύγει, όπως όλα. Όταν τη μετατρέπεις σε καθήκον, χάνει την αυθεντικότητά της. Και όταν προσπαθείς να την επιβάλεις στον εαυτό σου, αρχίζεις να νιώθεις ενοχή κάθε φορά που δεν εμφανίζεται.
Δεν χρειάζεται να είσαι ευγνώμων συνέχεια για να είσαι ισορροπημένη. Μπορείς να εκτιμάς όσα έχεις και ταυτόχρονα να αναγνωρίζεις όσα σε κουράζουν ή σε πληγώνουν. Μπορείς να λες ευχαριστώ και, την ίδια στιγμή, να λες αυτό με δυσκολεύει. Η αληθινή ευγνωμοσύνη δεν γεννιέται από φόβο μήπως θεωρηθείς αχάριστη. Γεννιέται όταν νιώθεις ελεύθερη να αισθανθείς τα πάντα. Όταν δεν πιέζεις τον εαυτό σου να είναι κάτι συγκεκριμένο, αλλά του επιτρέπεις να είναι αληθινός.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
