Κάποια στιγμή, κάπου ανάμεσα σε παιδικά όνειρα, εφηβικά ξεσπάσματα και νεανικές διαδρομές, είχες στο μυαλό σου μια εικόνα. Ίσως ξεκάθαρη, ίσως θολή. Μια εικόνα του ανθρώπου που θα ήθελες να γίνεις, με τον τρόπο που θα μιλούσες, που θα αγαπούσες, που θα στεκόσουν στον κόσμο. Είχες ελπίδες, είχε αξίες, είχες μια εσωτερική πυξίδα που σου έδειχνε έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό. Και τώρα, σε αυτό το σημείο της ζωής σου, μπορείς να σταθείς για λίγο και να ρωτήσεις: Είσαι ο άνθρωπος που ήθελες να γίνεις;
Δεν είναι εύκολη ερώτηση.
Κρύβει μέσα της όλες τις επιλογές, τα λάθη, τις αλλαγές και τις στιγμές που είτε σε πλησίασαν είτε σε απομάκρυναν από εκείνη την εικόνα. Μπορεί να πεις όχι και να νιώσεις ενοχή. Μπορεί να πεις ναι και να νιώθεις ακόμα ένα κενό μέσα σου. Αλλά αυτή η ερώτηση δεν είναι ένα τεστ που πρέπει να περάσεις. Είναι μια πρόσκληση για επαφή με τον εαυτό σου.
Ίσως να μην τα κατάφερες.
Ίσως να μην τα κατάφερες όπως το είχες φανταστεί. Ίσως οι δρόμοι που πήρες να σε οδήγησαν αλλού. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απέτυχες. Ο άνθρωπος που ήθελες να γίνεις τότε, δεν είχε περάσει όλα όσα έχεις περάσει εσύ τώρα. Δεν είχε δει, δεν είχε νιώσει, δεν είχε χάσει, δεν είχε αντέξει. Τώρα έχεις ιστορίες πίσω από τα μάτια σου, κι αυτές σε άλλαξαν. Και αυτό είναι ανθρώπινο. Ίσως και σοφό.
Δεν χάθηκες.
Αν κοιτάξεις προσεκτικά, θα διακρίνεις στοιχεία του εαυτού που ήθελες μέσα στην καθημερινότητά σου. Σε ένα βλέμμα που έδειξες κατανόηση, σε μια απόφαση που πήρες με θάρρος, σε μια αλήθεια που δεν έκρυψες. Δεν χρειάζεται να είσαι τέλεια για να πεις πως πλησιάζεις τον άνθρωπο που ήθελες να γίνεις. Χρειάζεται απλώς να είσαι αληθινή απέναντί του.
Μην σε κρίνεις.
Και αν δεις ότι κάπου χάθηκες, μην κρίνεις τον εαυτό σου σκληρά. Αναρωτήσου ποιά ανάγκη προσπαθούσα να καλύψω τότε; Ποιόν προσπαθούσα να προστατεύσω; Τί φοβόμουν να αντικρίσω; Αυτά δεν σε κάνουν λιγότερο άξια. Σε κάνουν ανθρώπινη. Σε κάνουν ικανή να επιλέξεις ξανά, πιο συνειδητά αυτή τη φορά.
Να είσαι εσύ.
Το θέμα δεν είναι να γίνεις μια φαντασιακή εκδοχή του εαυτού σου, αλλά να παραμείνεις ευθυγραμμισμένη με όσα θεωρείς ουσιαστικά. Να είσαι ακέραιη στις σχέσεις σου, δίκαιη στις επιλογές σου, ευγενική με τον εαυτό σου. Να ξέρεις πότε να προχωράς και πότε να περιμένεις. Να μην ξεχνάς την ευθύνη σου απέναντι στο παιδί που ήσουν και τη ζωή που θέλεις.
Μπορεί να μην είσαι ακόμα ο άνθρωπος που φανταζόσουν, αλλά μπορείς να γίνεις ο άνθρωπος που τώρα χρειάζεσαι, που να σε στηρίζει, να σε εμπνέει, να σε σέβεται. Και αυτό αξίζει πολύ περισσότερο από ένα τέλειο πλάνο ζωής.
Μην ψάχνεις την απάντηση έξω από σένα.
Μην τη μετράς με βάση συγκρίσεις και πρότυπα. Κοίτα μέσα σου πώς νιώθεις όταν είσαι μόνη, χωρίς ρόλους, χωρίς προσδοκίες; Νιώθεις ειλικρινής; Νιώθεις ευθύνη; Νιώθεις αγάπη για αυτό που βλέπεις; Εκεί βρίσκεται η αλήθεια σου. Κάθε μέρα είναι μια ευκαιρία να πλησιάζεις λίγο πιο πολύ τον άνθρωπο που σέβεσαι, που εμπιστεύεσαι, που θαύμαζες όταν ήσουν παιδί. Όχι με βιασύνη, όχι με πίεση. Με φροντίδα και αλήθεια.
Ο άνθρωπος που ήθελες να γίνεις δεν είναι στόχος. Είναι διαδρομή.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
