Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι μπορεί να μη νιώθεις καλά, αλλά να το θεωρείς φυσιολογικό, επειδή το έχεις συνηθίσει; Ότι η απουσία συναισθημάτων, χαράς ή ακόμη και λύπης, δεν είναι απαραίτητα σημάδι ισορροπίας, αλλά ένδειξη ότι έχεις αποσυνδεθεί από τον εαυτό σου;
Ένα πάγωμα.
Δεν είναι όλες οι γυναίκες καταθλιπτικές, ούτε όλες χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη. Αλλά πολλές φορές, αυτό που ζεις καθημερινά δεν είναι ζωή. Είναι ένα πάγωμα. Ξυπνάς, πας στη δουλειά, κάνεις τις υποχρεώσεις σου, βλέπεις λίγο τηλεόραση, κοιμάσαι. Και μετά το ίδιο. Όχι επειδή σε γεμίζει, αλλά επειδή έτσι πρέπει. Δεν νιώθεις κάτι, αλλά το λες ρουτίνα. Δεν έχεις όρεξη, αλλά το λες κούραση. Δεν χαίρεσαι, αλλά το λες μεγάλωσα, δεν πετάω πια.
Είσαι καλά;
Αν σε ρωτήσει κάποιοι αν είσαι καλά, πιθανότατα θα απαντήσεις μια χαρά ή εντάξει. Κι όμως, αν κάτσεις λίγο με τον εαυτό σου, ίσως να μην είσαι ούτε χαρούμενη, ούτε λυπημένη. Να μην είσαι τίποτα. Απλώς λειτουργική. Αυτό το τίποτα, όμως, είναι ύποπτο. Δεν είναι ουδέτερο. Είναι ένδειξη ότι έχεις, σιγά-σιγά, βάλει στην άκρη τον εαυτό σου, για να κάνεις χώρο για τις υποχρεώσεις, τις ανάγκες των άλλων, τον φόβο της αλλαγής. Έχεις εκπαιδευτεί να μη ζητάς πολλά, να μη δημιουργείς δράματα, να μη χαλάς την ηρεμία. Και τελικά, έχεις βουβαθεί εσωτερικά.
Το νέο φυσιολογικό.
Το πρόβλημα είναι πως αυτός ο εσωτερικός, μουδιασμένος τρόπος ζωής, με τον καιρό σε κάνει να ξεχνάς τι πάει να πει καλά. Έχεις συνηθίσει να μη νιώθεις, και αυτή η απουσία γίνεται το νέο σου φυσιολογικό. Μόνο που το σώμα και το μυαλό σου δεν συμφωνούν. Κουράζεσαι πιο εύκολα, έχεις πονοκεφάλους, ξεσπάς χωρίς λόγο, δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς. Ίσως και να μη θυμάσαι πότε ένιωσες αληθινά χαρούμενη, τελευταία φορά.
Δεν χρειάζεται να έχεις σοβαρό πρόβλημα για να ζητήσεις βοήθεια. Και δεν χρειάζεται να τα αλλάξεις όλα απότομα. Αλλά μπορείς να κάνεις μερικές ερωτήσεις στον εαυτό σου:
- Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα ενθουσιασμό;
- Τί μου αρέσει πραγματικά να κάνω;
- Ποια ήταν η τελευταία απόφαση που πήρα με βάση το τι θέλω, όχι το τι πρέπει;
- Ζω ή απλώς αντέχω;
Αν οι απαντήσεις σε προβληματίζουν, δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά. Σημαίνει ότι κάτι μέσα σου έχει μείνει πίσω, και τώρα ζητάει χώρο. Και είναι καλό να το ακούσεις.
Μπορείς να ξεκινήσεις απλά. Κάνε κάτι μικρό που σου άρεσε παλιά. Περπάτησε χωρίς ακουστικά. Γράψε σ’ ένα χαρτί πώς νιώθεις. Μίλα με έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει. Δεν χρειάζεται να βρεις λύσεις. Αρκεί να σταματήσεις να ζεις χωρίς αίσθηση.
Το να είσαι καλά δεν σημαίνει ότι είσαι πάντα χαρούμενη. Σημαίνει ότι νιώθεις. Ότι είσαι παρούσα. Ότι δεν παίζεις ρόλους. Ότι η ζωή σου έχει χρώμα, και όχι μόνο λειτουργικότητα.
Μην συμβιβάζεσαι με το τίποτα. Μπορείς να νιώσεις πολύ περισσότερα. Το να μη νιώθεις δεν είναι ένδειξη δύναμης. Είναι ένδειξη κόπωσης. Και το πρώτο βήμα είναι να το παραδεχτείς.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
