Σκέψου το απλά. Αν κάποιος πάταγε “play” στη ζωή σου, τι θα άκουγε; Όχι τα εφέ και τη μουσική εισόδου, αλλά το περιεχόμενο. Τι τίτλο θα έβαζες σε αυτή την καθημερινή σειρά επεισοδίων που ζεις; Μην τρέξεις να απαντήσεις με κάτι βαθυστόχαστο. Ξεκίνα από το ρεαλιστικό.
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται.
Ίσως το podcast της ζωής σου να λεγόταν “Ξύπνησα, πάλι άργησα”. Αν κάθε πρωινό είναι ένας αγώνας δρόμου με το ξυπνητήρι, τον καφέ στο πόδι και τη διαδρομή στη δουλειά με το βλέμμα κολλημένο στο ρολόι, τότε ο τίτλος είναι ταιριαστός. Κάθε επεισόδιο θα έχει το δικό του σενάριο: πού άφησες τα κλειδιά, γιατί δεν φόρτισε το κινητό, πώς κόλλησες πάλι στην κίνηση. Και πάντα υπάρχει κι ένας απρόβλεπτος καλεσμένος, ο υπάλληλος της ΔΕΗ που σου κόβει το ρεύμα, ή το αφεντικό που “θέλει να τα πείτε”.
Μήπως υπερβάλλω;
Αν όμως είσαι από αυτούς που τους αρέσει να αναλύουν τα πάντα, από το τι είπε ένας συνάδελφος στο γραφείο, μέχρι γιατί δεν απάντησε κάποιος στο μήνυμα, ίσως το podcast σου να λέγεται “Μήπως το πήρα στραβά;”. Σε κάθε επεισόδιο, παίζεις και ξαναπαίζεις τα ίδια σκηνικά στο μυαλό σου. Και φυσικά, μπαίνει και κοινό: φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι. Όλοι συμμετέχουν με γνώμες, συμβουλές, και πολλές φορές μπερδεύουν κι άλλο την πλοκή.
Κάτι λείπει.
Υπάρχει και το σενάριο του “Όλα καλά, αλλά κάτι λείπει”. Εξωτερικά φαίνεται πως τα έχεις όλα σε μια σειρά. Σταθερή δουλειά, φίλους, ίσως και σχέση ή οικογένεια. Όμως μέσα σου νιώθεις ένα κενό που δεν γεμίζει. Δεν ξέρεις ακριβώς τι είναι. Ίσως περιμένεις κάτι παραπάνω από τη ζωή σου ή απλώς βαρέθηκες τα ίδια και τα ίδια. Κάθε επεισόδιο αυτού του podcast είναι μια ήρεμη διαδρομή με εσωτερικούς διαλόγους, όχι τόσο επεισοδιακά, αλλά με βαθύτερες ερωτήσεις.
Πάμε και βλέπουμε.
Αν ζεις πιο αυθόρμητα, χωρίς πολλή οργάνωση, ίσως το podcast σου λέγεται “Θα δούμε”. Είσαι από αυτούς που δεν πολυπρογραμματίζουν. Παίρνεις τα πράγματα όπως έρχονται. Δεν σε νοιάζει τόσο αν το επεισόδιο δεν έχει δομή, όσο το να έχει λίγο γέλιο, λίγη περιπέτεια, λίγη ανθρώπινη επαφή. Ξέρεις πως δεν έχεις πάντα τον έλεγχο, αλλά προσπαθείς να το διαχειριστείς χωρίς να σε τρώει το άγχος.
Η σιωπή.
Και βέβαια, υπάρχει και το “Δεν είμαι καλά, αλλά δεν το δείχνω”. Το podcast αυτό παίζεται σε σιωπή. Φαίνεσαι λειτουργικός, χαμογελάς, κάνεις πλάκα. Όμως όταν τελειώσει η μέρα και κλείνεις την πόρτα πίσω σου, τα επεισόδια είναι διαφορετικά. Σ’ αυτό το podcast δεν μιλούν πολλοί, ίσως ούτε κι εσύ. Όμως κάθε επεισόδιο λέει πολλά, απλώς δεν είναι εύκολο να ακουστούν.
Το σημαντικό είναι να καταλάβεις πως όποιος κι αν είναι ο τίτλος, είναι εντάξει. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος podcast. Ούτε όλοι οι τίτλοι είναι μόνιμοι. Μπορείς να αλλάξεις το θέμα, τη ροή, ακόμα και το κοινό σου. Μπορεί σήμερα να λες “Δεν ξέρω πού πάω”, και αύριο να λες “Εδώ ήθελα πάντα να φτάσω”.
Η ερώτηση αν η ζωή σου ήταν podcast, τι τίτλο θα είχε; δεν είναι τεστ. Είναι καθρέφτης. Δείχνει πώς βλέπεις τον εαυτό σου αυτή τη στιγμή. Κι αν ο τίτλος δε σου αρέσει, μπορείς να τον αλλάξεις. Αρκεί να είσαι ειλικρινής με το τι πραγματικά συμβαίνει πίσω από τα μικρόφωνα.
Γιατί τελικά, είτε το ακούει κανείς είτε όχι, εσύ είσαι ο παραγωγός. Εσύ γράφεις το επόμενο επεισόδιο.
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
