Μαθαίνοντας με θλίψη ότι κλείνει στην Αθήνα τον Αύγουστο ένα αγαπημένο μου πολυκατάστημα, θυμήθηκα πόσα είδη σπιτιού αγόραζα, όταν βρισκόταν στο Golden Hall.
Έμπαινες μέσα και ξεμυαλιζόσουν από τις πετσέτες, τα κατσαρολάκια για μικρές οικογένειες, τα χρήσιμα είδη γάμου, γάστρες, στρογγυλά ταψιά, πολύχρωμα ποτήρια, μέχρι και χαλάκια εισόδου… ό,τι διακοσμεί και κάνει ξεχωριστό ένα σπίτι.
Όμως η εποχή του κορωνοϊού ήρθε και τα σάρωσε όλα, αφήνοντας πίσω μια κοινωνία του delivery. Δεν μαγειρεύεις πια, δεν ανάβεις την κουζίνα, μόνο παραγγέλνεις. Ούτε καν την καφετιέρα δεν μπαίνεις στον κόπο να ανάψεις. Το πρωί καφέ, το μεσημέρι Caesar salad, το βράδυ σουβλάκια, όλα έτοιμα, όλα απ’ έξω. Το Σαββατοκύριακο τρως έτσι κι αλλιώς έξω στα ταβερνάκια ή τσιμπολογάς στα μπαρ κι αν μείνεις σπίτι, πίτσες και μπέργκερ με ντελίβερι.
Και όχι μόνο αυτό. Δεν ζούμε πια στην εποχή όπου όλοι τιμούν το φαγητό της οικογένειας από την ίδια κατσαρόλα. Υπάρχει το προσωπικό γούστο: Άλλος θέλει γιαούρτι, άλλος πεθύμησε λαχματζούν, άλλος ονειρεύεται καρμπονάρα. Κάθε μέλος της οικογένειας συμπεριφέρεται εγωιστικά σαν φοιτητής στην Εστία και απαιτεί το δικό του φαγητό.
Τις προάλλες, λοιπόν, που η αδελφή μου έψαχνε να αγοράσει ένα μεγάλο βαθύ ταψί για πίτα, δεν το έβρισκε πουθενά. Και πού να βρει ποικιλία με είδη κουζίνας, αν δεν τα αγοράζει κανείς; Και τι να τα κάνουν; Για να χωρέσουν στο μικρό δυάρι, ή για να μαγειρέψει ποιος; Αφού κάθε γωνιά της Αθήνας έχει και ένα πρατήριο άρτου ή καφέ με τυρόπιτες κάθε είδους. Αν δεν έχεις ήδη τα απαραίτητα σκεύη για μαγείρεμα, μην ελπίζεις να βρεις ποικιλία να αγοράσεις.
Τα καλά σερβίτσια στα σπίτια που τα διαθέτουν, μένουν στη σκιά των ντουλαπιών, γιατί, μόνο για να τα βγάλεις, να μαγειρέψεις και να σερβίρεις, χρειάζονται καθάρισμα, γυάλισμα και μικρές απαραίτητες λεπτομέρειες για το τραπέζι. Μπορεί να σου λείπει ένα χαμηλό βάζο για λουλούδια, μια αλατιέρα που έσπασε ή πιατάκια του ψωμιού.
Θα τα βρεις αυτά; Εδώ κλείνουν ένα-ένα τα εργοστάσια πορσελάνης στο Ηνωμένο Βασίλειο, αφού τα κινέζικα, φτηνά και παρτσακλά, κερδίζουν έδαφος.
Γι’ αυτό, λοιπόν, στις προσκλήσεις για φαγητό που οργανώνουν όσοι δέχονται στο σπίτι τους, καλούν chef για να μαγειρέψει εκλεκτό φαγητό, αντί της οικοδέσποινας. Συχνά ο caterer δανείζει και τα σερβίτσια του στην κατοικία που γίνεται το κάλεσμα.
Συχνά, αντί για κάλεσμα στο σπίτι, οι οικοδεσπότες καλούν τους φίλους τους έξω, για να τους προσφέρουν μια ωραία βραδιά στο “21”, ή στο “Aleria”, ή στο “Freud Oriental”, κάπου, όπου δεν θα έχουν ανάψει την κουζίνα ούτε θα έχουν γυαλίσει τα Christofle ούτε καν θα έχουν κόψει τις καρδιές μαρουλιών.
Αν η μαγειρική σού φαίνεται μπελάς και αποφεύγεις τη ζέστη του φούρνου παραγγέλνοντας με delivery, τι να κάνεις τα σκεύη κουζίνας; Τον αυγοκόφτη, το σκουφάκι σιλικόνης για να βράζεις μέσα το κεφάλι του ψαριού και να μη διαλύονται τα κόκκαλα, τα σκεύη σερβιρίσματος…
Στο γάμο μου, μού χάρισε η φίλη μου δώρο, δύο μίνι-μίνι πυρέξ σε σχήμα αυγού, που το καθένα χωρούσε και έψηνε μόνο ένα αυγό. Τα έχασα ή «μού τα έχασαν», σε μια μετακόμιση.
Μπορώ να τα βρω τώρα πουθενά; Αν τα δείτε, ειδοποιήστε με, σας παρακαλώ!
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
