Με αόρατα νήματα κυβερνά το φεγγάρι τη θάλασσα.
Κατεβαίνει βαθιά, τη δένει απ’ τις ρίζες,
της αλλάζει το χρώμα, της ορίζει τα κύματα.
Η όψη σου είναι ένα φεγγάρι.
Έχω κι εγώ μια θάλασσα μέσα μου.
Ώρες-ώρες κυλά, προχωρεί στ’ αχανές,
γαλαζώνεται ανήσυχη, τρεμουλιάζει.
Σα να’ ναι ένα ατσάλινο δίχτυ το φως
σου που μέσα του η θάλασσα μπλέκεται ολόκληρη.
Και πάλι της δίνεις γαλήνη κι ανάπαυση.
Πάνω της παίζουν γλυκιές αποχρώσεις.
Γιομίζει παιχνίδια. Το φεγγάρι κι η θάλασσα.
Τι παράξενο πρόσωπο τούτος ο κόσμος.
Όμοια πάνω μου ο δείχτης του χεριού σου
περνά σαν καμπύλη ουρανού.
Και σκεπάζει τη θάλασσα.
Νικηφόρος Βρεττάκος – Απ’ την ποιητική συλλογή “Το βάθος του κόσμου”
Πηγή: apotis4stis5.com
Φωτό από: https://depositphotos.com/gr/
